Storythai

ไม่ได้อัพไดมานานเท่าไรแล้ว(ฟะ?) จำไม่ได้แล้ว...ล่าสุดคือการอัพแทคคัตตุน (ชิมิ?)


วันนี้....การที่กลับมาอัพไดอารี่โยโนะสุเกะไม่ใช่ว่ามีปัญหาอะไรหรอกนะ แค่รู้สึกว่าคิดถึงไดอารีนี้มากเกินไปก็เท่านั้น
การที่เราได้กลับไปอ่านเรื่องราวเก่า ๆ ของตัวเองมันก็ทำให้เราสามารถหัวเราะกับเรื่องราวนั้น ๆ ของเราได้อย่างไม่ยากเย็น

แม้ว่าตอนนั้นเราจะเศร้าเสียใจจนจะตาย
แม้ว่าตอนนั้นเราจะปรามาสตัวเองไว้มากมายแค่ไหลับมาอ่านเรื่องราวเก่า ๆ ก็ทำให้หัวเราะได้ไม่ยากเย็น


บางที...การที่เรารู้และอ่านเรื่องราวเก่าของตัวเอง อาจจะทำให้เราได้รู้อะไรมากขึ้นก็เป็นได้


ณ..เมื่อไรไม่รู้ ยู้ได้รับรู้ถึงความจริงข้อหนึ่ง คือการที่ใครคนนั้นเค้าคิดกับยู้เป็นแค่เพื่อนจริง ๆ อาจจะเพราะว่าตอนที่คบกันยู้เป็นฝ่ายรบเร้าเค้าเสียมากกว่า

ณ...ปัจจุบัน ตอนนี้ยู้กล้บรู้ กลับหัวเราะตัวเองในคืนวันเหล่านั้น และตอนนี้ยู้ก็สถคุยกับเค้าได้อย่างเพื่อนจริง ๆ


ยู้รู้แล้วหละว่าการที่เรารักเค้าและเค้ารักเรา ความรู้สึกมันเป็นยังไง ยังไงก็ต้องขอบคุณใครคนนั้น และต้องขอบคุณมาก ๆ กับคนปัจจุบันนี้ คนที่ทำให้ยู้มีความสุขมากมาย



รักทุกคนฮับ
รักจิน
รักจุนโนะ
รักชางมินแอนด์เดอะแบนด์ (ฮ่า ๆ ๆ ๆ)

รักมิว