Storythai

อาจจะมาอัพไดช้าไปสองสามวัน  แต่ใช่ว่ายู้จะลืมน๊า~
วันที่ 22 กรกฎาคมที่ผ่านมาคือวันที่หนุ่ม ๆ เหล่าเจอาร์มาเหยียบไทยเมื่อสามปีก่อน
วันที่ 23 กรกฎาคมคือวันที่ยู้ได้เจอะเจอกับไอ่ตี๋สุดหล่อจุนโนะสุเกะ


สามปีผ่านมาแล้ว  แต่ยู้ก็ยังจำภาพรอยยิ้มนั้นได้ไม่ลืม
ยู้ยังจำได้ว่าวิ่งตามรถบัสยังไง 
ยู้ยังจำได้ว่าคนแน่นแค่ไหน

และยู้ยังจำได้ว่าจุนโนะส่งยิ้มมายังไง ^^


แต่หลังจากนั้นก็ไม่เห็นจะโผล่หัวมาให้เห็นสักรอบบบบบบ


TOT


ช่างเหอะ  เปลี่ยนเรื่องดีกว่า....


พักนี้ยู้หนะ  ทำงานหนักมาก  เพราะว่าต้องง่วนอยู่กับบัญชีของสาขาจีนธุรกิจ
มันก็เลยทำให้ยู้นอนไม่พอ  แล้วก็ทำให้ยู้ไม่สบายบ่อย ๆ 
ไอ่อ้วนพลอยกับมี๊จะรู้ดีเลยว่ายู้บ่นว่าเป็นไข้  ไม่สบาย  หน้ามืด  บลาบลาบลา

เหตุผลหนึ่งนั่นก็เพราะว่าการที่ต้องง่วนกับบัญชีนั้นแล...


อือ...อีกเรื่อง

การที่เราพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมนี่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเนอะ
แม้ว่าเราจะทำตัวเหมือนเดิม  แต่มันก็ยังเหมือนว่าเรายังฝืนอยู่ดี

ผิดใช่มั้ยที่เริ่มชินแล้วกับการที่ไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อน

แม้ว่าตอนนี้จะได้คุยกันเหมือนเดิม  แต่ก็กลับเหมือนไม่มีอะไรที่อยากจะคุย
คิดเรื่องคุยไม่ออก  ไม่มีเรื่องที่อยากจะคุย

รู้บ้างมั้ยที่บางทีก็เหนื่อยเป็น  เจ็บเป็น  มีหัวใจมีความรู้สึกเหมือนกัน
ร้องไห้ให้ไปเท่าไร  ก็รู้ไม่ใช่หรือ...
แม้จะโดนว่า "คิดมาก" กลับมาก็ยอมรับ

แม้ว่าจะเคลียร์กัน  เหมือนจะเป็นเหมือนเดิม
แต่ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น


พอดีกว่ามั้ย?  เหนื่อยมากเกินไปแล้ว
แม้ว่าจะเข้มแข็งขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน
แต่มันก็ยังไม่พอที่จะต้องเจอกับคนแบบนี้



สุดท้าย

คิดถึงทุกคนค่ะ