...3 ปีแล้วสินะ
อาจจะมาอัพไดช้าไปสองสามวัน แต่ใช่ว่ายู้จะลืมน๊า~
วันที่ 22 กรกฎาคมที่ผ่านมาคือวันที่หนุ่ม ๆ เหล่าเจอาร์มาเหยียบไทยเมื่อสามปีก่อน
วันที่ 23 กรกฎาคมคือวันที่ยู้ได้เจอะเจอกับไอ่ตี๋สุดหล่อจุนโนะสุเกะ
สามปีผ่านมาแล้ว แต่ยู้ก็ยังจำภาพรอยยิ้มนั้นได้ไม่ลืม
ยู้ยังจำได้ว่าวิ่งตามรถบัสยังไง
ยู้ยังจำได้ว่าคนแน่นแค่ไหน
และยู้ยังจำได้ว่าจุนโนะส่งยิ้มมายังไง ^^
แต่หลังจากนั้นก็ไม่เห็นจะโผล่หัวมาให้เห็นสักรอบบบบบบ
TOT
ช่างเหอะ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า....
พักนี้ยู้หนะ ทำงานหนักมาก เพราะว่าต้องง่วนอยู่กับบัญชีของสาขาจีนธุรกิจ
มันก็เลยทำให้ยู้นอนไม่พอ แล้วก็ทำให้ยู้ไม่สบายบ่อย ๆ
ไอ่อ้วนพลอยกับมี๊จะรู้ดีเลยว่ายู้บ่นว่าเป็นไข้ ไม่สบาย หน้ามืด บลาบลาบลา
เหตุผลหนึ่งนั่นก็เพราะว่าการที่ต้องง่วนกับบัญชีนั้นแล...
อือ...อีกเรื่อง
การที่เราพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมนี่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเนอะ
แม้ว่าเราจะทำตัวเหมือนเดิม แต่มันก็ยังเหมือนว่าเรายังฝืนอยู่ดี
ผิดใช่มั้ยที่เริ่มชินแล้วกับการที่ไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อน
แม้ว่าตอนนี้จะได้คุยกันเหมือนเดิม แต่ก็กลับเหมือนไม่มีอะไรที่อยากจะคุย
คิดเรื่องคุยไม่ออก ไม่มีเรื่องที่อยากจะคุย
รู้บ้างมั้ยที่บางทีก็เหนื่อยเป็น เจ็บเป็น มีหัวใจมีความรู้สึกเหมือนกัน
ร้องไห้ให้ไปเท่าไร ก็รู้ไม่ใช่หรือ...
แม้จะโดนว่า "คิดมาก" กลับมาก็ยอมรับ
แม้ว่าจะเคลียร์กัน เหมือนจะเป็นเหมือนเดิม
แต่ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น
พอดีกว่ามั้ย? เหนื่อยมากเกินไปแล้ว
แม้ว่าจะเข้มแข็งขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน
แต่มันก็ยังไม่พอที่จะต้องเจอกับคนแบบนี้
สุดท้าย
คิดถึงทุกคนค่ะ
วันที่ 22 กรกฎาคมที่ผ่านมาคือวันที่หนุ่ม ๆ เหล่าเจอาร์มาเหยียบไทยเมื่อสามปีก่อน
วันที่ 23 กรกฎาคมคือวันที่ยู้ได้เจอะเจอกับไอ่ตี๋สุดหล่อจุนโนะสุเกะ
สามปีผ่านมาแล้ว แต่ยู้ก็ยังจำภาพรอยยิ้มนั้นได้ไม่ลืม
ยู้ยังจำได้ว่าวิ่งตามรถบัสยังไง
ยู้ยังจำได้ว่าคนแน่นแค่ไหน
และยู้ยังจำได้ว่าจุนโนะส่งยิ้มมายังไง ^^
แต่หลังจากนั้นก็ไม่เห็นจะโผล่หัวมาให้เห็นสักรอบบบบบบ
TOT
ช่างเหอะ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า....
พักนี้ยู้หนะ ทำงานหนักมาก เพราะว่าต้องง่วนอยู่กับบัญชีของสาขาจีนธุรกิจ
มันก็เลยทำให้ยู้นอนไม่พอ แล้วก็ทำให้ยู้ไม่สบายบ่อย ๆ
ไอ่อ้วนพลอยกับมี๊จะรู้ดีเลยว่ายู้บ่นว่าเป็นไข้ ไม่สบาย หน้ามืด บลาบลาบลา
เหตุผลหนึ่งนั่นก็เพราะว่าการที่ต้องง่วนกับบัญชีนั้นแล...
อือ...อีกเรื่อง
การที่เราพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมนี่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเนอะ
แม้ว่าเราจะทำตัวเหมือนเดิม แต่มันก็ยังเหมือนว่าเรายังฝืนอยู่ดี
ผิดใช่มั้ยที่เริ่มชินแล้วกับการที่ไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อน
แม้ว่าตอนนี้จะได้คุยกันเหมือนเดิม แต่ก็กลับเหมือนไม่มีอะไรที่อยากจะคุย
คิดเรื่องคุยไม่ออก ไม่มีเรื่องที่อยากจะคุย
รู้บ้างมั้ยที่บางทีก็เหนื่อยเป็น เจ็บเป็น มีหัวใจมีความรู้สึกเหมือนกัน
ร้องไห้ให้ไปเท่าไร ก็รู้ไม่ใช่หรือ...
แม้จะโดนว่า "คิดมาก" กลับมาก็ยอมรับ
แม้ว่าจะเคลียร์กัน เหมือนจะเป็นเหมือนเดิม
แต่ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น
พอดีกว่ามั้ย? เหนื่อยมากเกินไปแล้ว
แม้ว่าจะเข้มแข็งขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน
แต่มันก็ยังไม่พอที่จะต้องเจอกับคนแบบนี้
สุดท้าย
คิดถึงทุกคนค่ะ
