Storythai

อีกไม่กี่วันก็ปีใหม่แล้ว  ยู้เปิดไดอารี่นี้เกือบจะครบรอบสี่ขวบแล้วสินะ  เร็วจริง ๆ....

ปีใหม่นี้ก็เป็นปีใหม่ปีที่สิบแปดของยู้  แต่อีกไม่กี่อาทิตย์หลังจากปีใหม่ยู้ก็จะสิบเก้า  คิดแล้วก็เศร้าใจ  ทำไมตัวเลขมันเยอะเยี่ยงนี้(วะ?)

ปีใหม่นี้...
ขอให้ทุกอย่างที่ไม่ดีผ่านเลยทิ้งไป  และขอให้สิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต
ขอให้มีความสุขตลอดปี
ขอให้มีรอยยิ้มตลอดปี
ข้อนี้ลืมไม่ได้...
ขอให้มีเงินทองไหลเข้ามาตลอดปี (แล้วเงินนั้นก็จะไปบูชาท่านเทพทั้งสี่และอีกหนึ่งเทวดา) (ฮ่วย..-*-)
ขอให้เพื่อน ๆ มีความสุขตลอดปี
ขอให้ 2J lover มีความสุขตลอดปี
ขอให้...จุงชิม มีความสุขตลอดปี
ขอให้ครอบครัวจุงชิมมีความสุขตลอดปี

จะปีใหม่แล้ว  ปีหนึ่งนี่มันเร็วจริง ๆ เลยเนอะ  จำได้ว่าต้นปียังคิดอยู่เลยว่า

"โหยยย อีกนานกว่าจะสิ้นปี"

แต่เนี่ย...แป๊บบบบบ ก็สิ้นปีแล้ว  เร็วจริง ๆ เหมือนว่าเวลาจะผ่านไปช้า ๆ แต่จริง ๆ แล้วแป๊บ ๆ มันก็ผ่านเราไป 

จำได้ว่าต้นปียังลัลล้ากับจุนโนะอยู่เลย  แต่ทำไมสิ้นปียู้ถึงไปลัลล้ากับชางมินได้เนี่ย? (ฮ่า ๆ)

เอาเป็นว่าช่วงสามเดือนที่ผ่านมาเนี่ย  ยู้พีคชางมินเหลือเกิน อาจจะเพราะว่ายู้เป็นสตาฟของบอร์ดจุงชิมด้วยหละเลยต้องไปยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับจุงชิมตลอดเวลา  แล้วก็เหตุผลอีกหลาย ๆ อย่างที่ทำให้ตอนนี้ชางมินมาแรงแซงทางโค้งจุนโนะสุเกะ -*-

เหตุผลพวกนั้น...หลาย ๆ คนก็อาจจะรู้แล้วหละ

อ่อ..

บีจีใหม่ลายชางมิน...น่ารักเนอะ?  ว่ากันมั้ย?  ภาษาอังกฤษต้องให้เครดิตคุณพีเธอ  เพราะว่ายู้โทรไปถามคุณเธอด้วยความอยากรู้  ยังไงก็ชอบสำเนียงคุณพีเหลือเกิน  ชอบหวะแก...ส่วนภาษาไทยต้องให้เครดิตเต้ยที่เป็นสมาชิกบ้านจุงชิม  แบบว่าภาษาไทยโดนใจหงะ...เลยขอมาใช้

เธออาจจะเป็นแค่คนคนหนึ่งบนโลกใบนี้
แต่เธออาจจะเป็นโลกทั้งใบของใครคนหนึ่ง

in this world You might be someone for anyone
But for someone you are her whole world

ขอบใจแกมากเลยนะเป็ด ^^ *กอดแน่น ๆ*

บีจีนี้ใช้เวลาไม่น่าจะถึงสิบนาที...ทำแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วหละ
เปลี่ยนแต่บีจี  รูปเฮดไดไม่เปลี่ยนซ้ากกกที  ด้วยความขี้เกียจเลยไม่เปลี่ยน

ฮ่า ๆ ๆ

จริง ๆ แล้วคือถ้าเปลี่ยนไปจะกลายเป็นชางมินเดี่ยว ๆ
แล้วไดอารี่นี้จะกลายเป็นชางมินเวิลด์ 

ป.ล.  ยู้ป่วยฟ่ะ -*-

คิดถึงเพื่อน ๆ ของยู้ทุกคน
คิดถึงพลอย  เกท  เอ๋  เบนซ์  ยีน  นู๋  ภัทร  สิ  วิ  นัยนา
คิดถึงเพื่อน ๆ ม.6-8
คิดถึงหม่ามี๊  น้าสาว  และต้นแก้ว
คิดถึงแพร
คิดถึงพี
คิดถึงน้องแก้ว
คิดถึงน้องพลอย
คิดถึงเพื่อน ๆ เมน จินจุนโนะทุกคนค่ะ
คิดถึงเจ้หยก  พี่แม้ว(กลับมาจากจีนยัง?)  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้  เจ้กวา ค่ะ
คิดถึงโมโคะ
คิดถึงเท็ปเป
คิดถึงชางมินนี่ (ชะชะช่า)

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-Kun
[TA --> Taguchi + Akanishi]

อีกไม่กี่วันก็ปีใหม่แล้ว  ยู้เปิดไดอารี่นี้เกือบจะครบรอบสี่ขวบแล้วสินะ  เร็วจริง ๆ....

ปีใหม่นี้ก็เป็นปีใหม่ปีที่สิบแปดของยู้  แต่อีกไม่กี่อาทิตย์หลังจากปีใหม่ยู้ก็จะสิบเก้า  คิดแล้วก็เศร้าใจ  ทำไมตัวเลขมันเยอะเยี่ยงนี้(วะ?)

ปีใหม่นี้...
ขอให้ทุกอย่างที่ไม่ดีผ่านเลยทิ้งไป  และขอให้สิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต
ขอให้มีความสุขตลอดปี
ขอให้มีรอยยิ้มตลอดปี
ข้อนี้ลืมไม่ได้...
ขอให้มีเงินทองไหลเข้ามาตลอดปี (แล้วเงินนั้นก็จะไปบูชาท่านเทพทั้งสี่และอีกหนึ่งเทวดา) (ฮ่วย..-*-)
ขอให้เพื่อน ๆ มีความสุขตลอดปี
ขอให้ 2J lover มีความสุขตลอดปี
ขอให้...จุงชิม มีความสุขตลอดปี
ขอให้ครอบครัวจุงชิมมีความสุขตลอดปี

จะปีใหม่แล้ว  ปีหนึ่งนี่มันเร็วจริง ๆ เลยเนอะ  จำได้ว่าต้นปียังคิดอยู่เลยว่า

"โหยยย อีกนานกว่าจะสิ้นปี"

แต่เนี่ย...แป๊บบบบบ ก็สิ้นปีแล้ว  เร็วจริง ๆ เหมือนว่าเวลาจะผ่านไปช้า ๆ แต่จริง ๆ แล้วแป๊บ ๆ มันก็ผ่านเราไป 

จำได้ว่าต้นปียังลัลล้ากับจุนโนะอยู่เลย  แต่ทำไมสิ้นปียู้ถึงไปลัลล้ากับชางมินได้เนี่ย? (ฮ่า ๆ)

เอาเป็นว่าช่วงสามเดือนที่ผ่านมาเนี่ย  ยู้พีคชางมินเหลือเกิน อาจจะเพราะว่ายู้เป็นสตาฟของบอร์ดจุงชิมด้วยหละเลยต้องไปยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับจุงชิมตลอดเวลา  แล้วก็เหตุผลอีกหลาย ๆ อย่างที่ทำให้ตอนนี้ชางมินมาแรงแซงทางโค้งจุนโนะสุเกะ -*-

เหตุผลพวกนั้น...หลาย ๆ คนก็อาจจะรู้แล้วหละ

อ่อ..

บีจีใหม่ลายชางมิน...น่ารักเนอะ?  ว่ากันมั้ย?  ภาษาอังกฤษต้องให้เครดิตคุณพีเธอ  เพราะว่ายู้โทรไปถามคุณเธอด้วยความอยากรู้  ยังไงก็ชอบสำเนียงคุณพีเหลือเกิน  ชอบหวะแก...ส่วนภาษาไทยต้องให้เครดิตเต้ยที่เป็นสมาชิกบ้านจุงชิม  แบบว่าภาษาไทยโดนใจหงะ...เลยขอมาใช้

เธออาจจะเป็นแค่คนคนหนึ่งบนโลกใบนี้
แต่เธออาจจะเป็นโลกทั้งใบของใครคนหนึ่ง

in this world You might be someone for anyone
But for someone you are her whole world

ขอบใจแกมากเลยนะเป็ด ^^ *กอดแน่น ๆ*

บีจีนี้ใช้เวลาไม่น่าจะถึงสิบนาที...ทำแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วหละ
เปลี่ยนแต่บีจี  รูปเฮดไดไม่เปลี่ยนซ้ากกกที  ด้วยความขี้เกียจเลยไม่เปลี่ยน

ฮ่า ๆ ๆ

จริง ๆ แล้วคือถ้าเปลี่ยนไปจะกลายเป็นชางมินเดี่ยว ๆ
แล้วไดอารี่นี้จะกลายเป็นชางมินเวิลด์ 

ป.ล.  ยู้ป่วยฟ่ะ -*-

คิดถึงเพื่อน ๆ ของยู้ทุกคน
คิดถึงพลอย  เกท  เอ๋  เบนซ์  ยีน  นู๋  ภัทร  สิ  วิ  นัยนา
คิดถึงเพื่อน ๆ ม.6-8
คิดถึงหม่ามี๊  น้าสาว  และต้นแก้ว
คิดถึงแพร
คิดถึงพี
คิดถึงน้องแก้ว
คิดถึงน้องพลอย
คิดถึงเพื่อน ๆ เมน จินจุนโนะทุกคนค่ะ
คิดถึงเจ้หยก  พี่แม้ว(กลับมาจากจีนยัง?)  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้  เจ้กวา ค่ะ
คิดถึงโมโคะ
คิดถึงเท็ปเป
คิดถึงชางมินนี่ (ชะชะช่า)

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-Kun
[TA --> Taguchi + Akanishi]

"ถ้าอยากรู้คุณค่าของการเรียนหนึ่งปี  เพียงแค่ถามนักเรียนที่สอบเอนทรานซ์ไม่ผ่าน
ถ้าอยากรู้คุณค่าของเวลาหนึ่งเดือน  เพียงแค่ถามมารดาที่คลอดบุตรก่อนกำหนด
ถ้าอยากรู้คุณค่าของเวลาหนึ่งอาทิตย์  เพียงแค่ถามบรรณาธิการของหนังสือรายสัปดาห์
ถ้าอยากรู้คุณค่าของเวลาหนึ่งชั่วโมง  เพียงแค่ถามบรรดาคู่รักที่รอคอยการพบกัน
ถ้าอยากรู้คุณค่าของเวลาหนึ่งนาที  เพียงแค่ถามคนที่พลาดขบวนรถไฟ
ถ้าอยากรู้คุณค่าของเวลาหนึ่งวินาที  เพียงแค่ถามผู้ที่รอดจากอุบัติเหตุอย่างไม่คาดฝัน
ถ้าอยากรู้คุณค่าของเวลาครึ่งวินาที  เพียงแค่ถามนักกีฬาโอลิมปิกเหรียญเงิน

เข็มนาฬิกา...ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ...
ดังนั้น...จงใช้เวลาที่ตนมีอยู่ทุก ๆ วินาทีอย่างคุ้มค่า

และ...จงทำวันนี้ให้เป็นของขวัญล้ำค่าที่สุดที่คุณมี

จาก  ยูกิ(คาเมะนาชิ คาซึยะ)  เรื่อง  ยูกิ (drama special TV24 Hours)"

ขึ้นต้นการอัพไดอารี่ซะรู้ซึ้งถึงคุณค่าของเวลาเลยนะคะ  อาจจะเพราะว่ายังคงเหลือความรู้สึกที่มีต่อเรื่อง ยูกิ หละมั้งคะ

ครั้งแรกที่รู้ว่ามีละครแนวเรื่องแบบนี้ออกมาก็อยากจะดูแล้วหละค่ะ  ไม่เกี่ยงนะที่คาเมะเป็นตัวแสดงนำ  ยู้ดูได้หละ  เพราะว่าชอบเนื้อเรื่อง  แล้วก็อ้อนให้น้องพลอยโหลดให้ยู้ดูหน่อย

น้องเค้าก็ใจดี  รับคำขอยู้

"ขอบคุณมากเลยค่ะ"

พอได้แผ่นมาก็อยากจะกลับมาดูแล้วหละ  วันที่ได้แผ่นคือวันศุกร์  แต่กว่าจะได้ดูก็ตั้งวันอาทิตย์  นานมาก ๆ ๆ ๆ  แล้วแบบว่า...น้องเค้าก็เตือนแล้วนะคะว่าขนาดแผ่นแรกเค้ายังร้องไห้เลย

แต่ยู้หรือจะสน...
ยิ่งทำให้อยากดูเข้าไปใหญ่

ตอนแรกนั่งดูก็แอบนินทาคาเมะกับน้องสาวไปเล็กน้อย  แต่พอไป ๆ มา ๆ น้องเกิดเบื่อเลยหนีไปเล่นเกม  ปล่อยให้ยู้นั่งร้องไห้ตาบวมอยู่หน้าจอทีวีคนเดียว

ไม่คิดเลยหละค่ะว่ายู้จะร้องไห้ได้สะอึกสะอื้นอย่างนี้

ก็ปกติเวลาดูหนังมันก็แค่น้ำตาไหลออกมาเฉย ๆ  แต่เรื่องนี้เล่นเอายู้สะอึกสะอื้นพูดไม่เป็นภาษาคนเลยหละค่ะ  แบบว่าน้ำตาไหลพราก ๆ ๆ ๆ  ไม่หยุดเลย  ตั้งแต่รู้ว่าคาเมะเป็นโรคจนกระทั่งตอนจบที่คาเมะตายนั่นหละค่ะ  ร้องไห้ไม่หยุดเลย

ส่วนคำพูดข้างบน...เป็นคำพูดของยูกิค่ะ

มันก็แค่ติดใจคำพูดนี้มาก ๆ  แล้วก็มานั่งคิด...อะไรนิดหน่อย

เอาเป็นว่า...ยังไงก็ลองไปหาเรื่องนี้ดูแล้วกันนะคะ

ป.ล.  เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงค่ะ >O< 

ต่อจากนี้ไป  ยู้จะทำให้ทุกวินาทีคุ้มค่าให้มากที่สุดค่ะ

-----

อาจจะไม่มีอารมณ์อัพไปเป็นเวลาอีกนานพอดู  เนื่องจากอะไรหลาย ๆ อย่างที่มันบ้า ๆ บอ ๆ  แน่นอนที่หนึ่งในเรื่องเหล่านั้นจะเป็นเรื่อง แฟนคลับทงบังชินกิ --*--

คิดถึงเพื่อน ๆ ของยู้ทุกคน
คิดถึงพลอย  เกท  เอ๋  เบนซ์  ยีน  นู๋  ภัทร  สิ  วิ  นัยนา
คิดถึงเพื่อน ๆ ม.6-8
คิดถึงแพร
คิดถึงพี
คิดถึงน้องแก้ว
คิดถึงน้องพลอย
คิดถึงเพื่อน ๆ เมน จินจุนโนะทุกคนค่ะ
คิดถึงเจ้หยก  พี่แม้ว(กลับมาจากจีนยัง?)  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้  เจ้กวา ค่ะ
คิดถึงโมโคะ
คิดถึงเท็ปเป
คิดถึงชางมินนี่ (ชะชะช่า)

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-Kun
[TA --> Taguchi + Akanishi]

คิดถึง Akanishi ที่สุด TT^TT