Storythai

การสอบตรงรัฐศาสตร์เป็นอะไรที่ยากมากถึงมากที่สุด  TOT  ก็เพราะว่ายู้ทำไม่ได้อ่า~~  โฮ ๆ ๆ ๆ  เปิดมาข้อแรกก็อึ้ง ๆ ดีนะที่ตอบถูก  ที่เหลืออีก 69 ข้อก็ไม่รู้ว่าจะตอบถูกหรือเปล่า? 

แต่...ช่างมันเถอะ  ไม่ได้คิดจะหวังว่ามันจะได้อยู่แล้ว
ถ้าได้ก็เป็นที่ดวงโชคดีที่ตอบถูกแล้วก็เขียนเรียงความถูกใจคนตรวจข้อสอบ

แม้จะสอบไม่ได้ก็จะไม่เสียใจ  ไม่ร้องไห้  เพราะยู้ไม่ได้หวังที่จะเข้าคณะนี้ตั้งแต่แรกแล้ว  มีเวลาเตรียมตัวแค่หนึ่งเดือนเท่านั้นเอง  ไม่ได้ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหละ

ก็คนสอบ 2000 คน  แต่รับ 35 คน...ไม่หวังจะได้อยู่แล้ว

แต่เจ็บใจที่ตอบผิดไป  ทั้งที่เลือกที่คิดไว้อันแรกหนะถูก  พอเปลี่ยนเลยผิดไปเลย...นี่หละนะ  ที่เค้าบอกว่าความมั่นใจอันแรกมักจะถูกเสมอ  ยู้ไม่น่าไปเชื่อความมั่นใจอันที่สองเลย

- - - -

เมื่อวานพลอยชวนให้ไปแบกซีพียูค่ะ  คอมเจ็งอีกแล้ว  โดยเหตุผลเดิม...ไวรัสเข้า  อยากจะหัวเราะมัน  แต่ก็นะ...หัวเราะไปได้หน่อย  ก็เข้าใจหัวอกมันหละ  ไวรัสเข้า...เคยเหมือนกัน  ฟิคหายเกลี้ยง

ไปถึงพันธ์ทิพย์นั่นหละค่ะ  ไปกับพลอยแล้วก็เกท  แล้วก็ไปกิน A & W แถวนั้นเลย...ตอนกินก็คุยนู่นคุยนี่  อือ...ก็ดีนะคะ  นาน ๆ จะได้คุยกันแค่นี้  ปกติไม่ค่อยจะได้มีเวลาที่จะอยู่ด้วยกันเท่าไร  ตอนอยู่โรงเรียนก็เฮฮาปาร์ตี้กับเพื่อน ๆ หลายชีวิต  พอมานั่งคุยกันอย่างนี้ก็รู้สึกสบายใจแล้วก็ดีใจด้วยหละ  เสียดายที่ขาดเจ้เอ๋  เจ้เอ๋ไม่มา...ถึงมาก็ไปไม่ได้ 

ไม่ได้คุยด้วยกันแบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ?

ไม่รู้สิคะ  มันนานจนจำไม่ได้เลยหละ...ก็เรื่องราวที่ผ่านมาหนะไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่สามสี่คนแบบนี้เลย  ก็เพราะว่ามีงานที่อาจารย์สั่งเข้ามาเรื่อย ๆ จะมานั่งพูดคุยแบบนี้ก็ไม่มีเวลา  พอมานั่งคุยกันก็รู้สึกว่า...คิดถึงความรู้สึกนี้จังเลย  เหมือนมันขาดหายไปนานมาก...มานั่งคุยกันแบบไม่มีอะไรปิดบัง  มานั่งพูดถึงความรู้สึกถึงคนรอบ ๆ ตัว (ตอนอัพอยู่กำลังฟังเสียงจินไป  เลยเหมือนว่าจะร้องไห้หละ)  มานั่งคุยกันเรื่องเก่า ๆ...

กลัวจังเลยว่า...ถ้าพ้นจากการเป็นนักเรียน ม.6 ไปแล้วจะไม่ได้มีโอกาสมานั่งคุยแบบนี้อีก

ก็เพราะต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ  คงจะไม่มีเวลามาคุยแบบนี้แล้วแน่ ๆ  พอคิดอย่างนี้แล้วก็ใจหายนะคะ  เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็ต้องจากกันแล้ว  แล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไร

ถ้าเป็นไปได้อยากจะให้เวลาหยุดอยู่ที่ตรงนี้หละ

...ตรงที่มีความรู้สึกดี ๆ ให้กัน...

พลอยพูดว่า...  "ถ้าจะเป็นเพื่อนกันก็ควรที่จะรับสิ่งที่ไม่ดีของเพื่อนให้ได้  ถ้าไม่ได้ก็ไม่สมควรที่จะเป็นเพื่อนกัน" 

ชอบจังเลย...ก็เพราะว่าที่ผ่านมายู้เรียนรู้ถึงข้อผิดพลาดทั้งของตัวเองและของเพื่อน ๆ มา  อันไหนไม่ดีก็ปรับปรุง  แล้วก็รับสิ่งไม่ดีของเพื่อนมาคิดพร้อมกับแนะให้เค้าปรับตัว

แต่ถ้าใครปรับไม่ได้...ก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน

แต่สำหรับยู้หนะ  สี่ปีมานี้ที่ได้รู้จักกับพวกมัน...เป็นช่วงที่มีความสุข  ทะเลาะกันบ้าง  โกรธกันบ้าง  แต่ก็ลงท้ายด้วยรอยยิ้มและความเข้าใจกัน  มันก็ทำให้สนิทกันมากขึ้น...รักกันมากขึ้นหละค่ะ

พูดได้เต็มปากเต็มคำเลยหละว่า "รัก" พวกมัน

เวลาที่เราไม่มีใครก็จะมีพวกเพื่อน ๆ อยู่ข้าง ๆ โดยที่เราไม่ได้นึกจะสนใจมัน  แต่พวกมันก็จะอยู่ข้าง ๆ เสมอ...ไม่ปล่อยให้ไปไหนคนเดียว

อย่างของเจ้เอ๋  ปลื้มมากกับที่แคร์ความรู้สึกของยู้...ตอนแรกที่รู้เรื่องก็ช็อค  แอบนึกโกรธด้วยหละ  ว่าที่ไม่บอกเพราะคิดจะปิดบังกันใช่มั้ย?...แต่พลอยก็พูดให้ได้คิดว่า  "ที่เอ๋ไม่บอกก็เพราะแคร์ความรู้สึกของยู้มากที่สุด"
เท่านี้หละที่ทำให้รู้สึกว่า...เอ๋หนะไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอก  แต่แคร์ความรู้สึกมากกว่า

จากตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็หลายเดือนแล้ว  ยู้ทำอะไรผิดเยอะแยะกับเอ๋มากมาย..แต่เอ๋ก็ไม่เคยโกรธ  แอบซึ้งน๊า~~~   ตอนนี้เค้าก็ปรับตัวให้ดีขึ้นแล้วด้วย  วิ้ว ๆ

ยิ่งพูดยิ่งอยากร้องไห้  ยิ่งฟังเพลง Precious one ของคัตตุนคลอไปด้วย  โอ๊ย~  น้ำตาจะไหล...

ป.ล. รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก  หลังจากที่ได้นั่งคุยกันแบบนี้
ป.ล.2  อยากคุยอีกหวะ
ป.ล.3  ไม่ได้ไปดูเจ้เอ๋เต้นหงะ  เสียดายนะ  แต่ขี้เกียจหวะ

คิดถึงเพื่อน ๆ ของยู้ทุกคน
คิดถึงพลอย  เกท  เอ๋  เบนซ์  ยีน  นู๋  ภัทร  วิ  นัยนา
คิดถึงเพื่อน ๆ ม.6-8
คิดถึงแพร
คิดถึงพี
คิดถึงน้องแก้ว
คิดถึงน้องพลอย
คิดถึงเพื่อน ๆ เมน จินจุนโนะทุกคนค่ะ
คิดถึงเจ้หยก  พี่แม้ว(กลับมาจากจีนยัง?)  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้  เจ้กวา ค่ะ
คิดถึงโมโคะ
คิดถึงเท็ปเป
คิดถึงชางมินนี่ (ชะชะช่า)

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-Kun
[TA --> Taguchi + Akanishi]

คิดถึง Akanishi ที่สุด TT^TT