การสอบตรงรัฐศาสตร์เป็นอะไรที่ยากมากถึงมากที่สุด TOT ก็เพราะว่ายู้ทำไม่ได้อ่า~~ โฮ ๆ ๆ ๆ เปิดมาข้อแรกก็อึ้ง ๆ ดีนะที่ตอบถูก ที่เหลืออีก 69 ข้อก็ไม่รู้ว่าจะตอบถูกหรือเปล่า?
แต่...ช่างมันเถอะ ไม่ได้คิดจะหวังว่ามันจะได้อยู่แล้ว
ถ้าได้ก็เป็นที่ดวงโชคดีที่ตอบถูกแล้วก็เขียนเรียงความถูกใจคนตรวจข้อสอบ
แม้จะสอบไม่ได้ก็จะไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ เพราะยู้ไม่ได้หวังที่จะเข้าคณะนี้ตั้งแต่แรกแล้ว มีเวลาเตรียมตัวแค่หนึ่งเดือนเท่านั้นเอง ไม่ได้ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหละ
ก็คนสอบ 2000 คน แต่รับ 35 คน...ไม่หวังจะได้อยู่แล้ว
แต่เจ็บใจที่ตอบผิดไป ทั้งที่เลือกที่คิดไว้อันแรกหนะถูก พอเปลี่ยนเลยผิดไปเลย...นี่หละนะ ที่เค้าบอกว่าความมั่นใจอันแรกมักจะถูกเสมอ ยู้ไม่น่าไปเชื่อความมั่นใจอันที่สองเลย
- - - -
เมื่อวานพลอยชวนให้ไปแบกซีพียูค่ะ คอมเจ็งอีกแล้ว โดยเหตุผลเดิม...ไวรัสเข้า อยากจะหัวเราะมัน แต่ก็นะ...หัวเราะไปได้หน่อย ก็เข้าใจหัวอกมันหละ ไวรัสเข้า...เคยเหมือนกัน ฟิคหายเกลี้ยง
ไปถึงพันธ์ทิพย์นั่นหละค่ะ ไปกับพลอยแล้วก็เกท แล้วก็ไปกิน A & W แถวนั้นเลย...ตอนกินก็คุยนู่นคุยนี่ อือ...ก็ดีนะคะ นาน ๆ จะได้คุยกันแค่นี้ ปกติไม่ค่อยจะได้มีเวลาที่จะอยู่ด้วยกันเท่าไร ตอนอยู่โรงเรียนก็เฮฮาปาร์ตี้กับเพื่อน ๆ หลายชีวิต พอมานั่งคุยกันอย่างนี้ก็รู้สึกสบายใจแล้วก็ดีใจด้วยหละ เสียดายที่ขาดเจ้เอ๋ เจ้เอ๋ไม่มา...ถึงมาก็ไปไม่ได้
ไม่ได้คุยด้วยกันแบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ?
ไม่รู้สิคะ มันนานจนจำไม่ได้เลยหละ...ก็เรื่องราวที่ผ่านมาหนะไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่สามสี่คนแบบนี้เลย ก็เพราะว่ามีงานที่อาจารย์สั่งเข้ามาเรื่อย ๆ จะมานั่งพูดคุยแบบนี้ก็ไม่มีเวลา พอมานั่งคุยกันก็รู้สึกว่า...คิดถึงความรู้สึกนี้จังเลย เหมือนมันขาดหายไปนานมาก...มานั่งคุยกันแบบไม่มีอะไรปิดบัง มานั่งพูดถึงความรู้สึกถึงคนรอบ ๆ ตัว (ตอนอัพอยู่กำลังฟังเสียงจินไป เลยเหมือนว่าจะร้องไห้หละ) มานั่งคุยกันเรื่องเก่า ๆ...
กลัวจังเลยว่า...ถ้าพ้นจากการเป็นนักเรียน ม.6 ไปแล้วจะไม่ได้มีโอกาสมานั่งคุยแบบนี้อีก
ก็เพราะต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ คงจะไม่มีเวลามาคุยแบบนี้แล้วแน่ ๆ พอคิดอย่างนี้แล้วก็ใจหายนะคะ เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็ต้องจากกันแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไร
ถ้าเป็นไปได้อยากจะให้เวลาหยุดอยู่ที่ตรงนี้หละ
...ตรงที่มีความรู้สึกดี ๆ ให้กัน...
พลอยพูดว่า... "ถ้าจะเป็นเพื่อนกันก็ควรที่จะรับสิ่งที่ไม่ดีของเพื่อนให้ได้ ถ้าไม่ได้ก็ไม่สมควรที่จะเป็นเพื่อนกัน"
ชอบจังเลย...ก็เพราะว่าที่ผ่านมายู้เรียนรู้ถึงข้อผิดพลาดทั้งของตัวเองและของเพื่อน ๆ มา อันไหนไม่ดีก็ปรับปรุง แล้วก็รับสิ่งไม่ดีของเพื่อนมาคิดพร้อมกับแนะให้เค้าปรับตัว
แต่ถ้าใครปรับไม่ได้...ก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน
แต่สำหรับยู้หนะ สี่ปีมานี้ที่ได้รู้จักกับพวกมัน...เป็นช่วงที่มีความสุข ทะเลาะกันบ้าง โกรธกันบ้าง แต่ก็ลงท้ายด้วยรอยยิ้มและความเข้าใจกัน มันก็ทำให้สนิทกันมากขึ้น...รักกันมากขึ้นหละค่ะ
พูดได้เต็มปากเต็มคำเลยหละว่า "รัก" พวกมัน
เวลาที่เราไม่มีใครก็จะมีพวกเพื่อน ๆ อยู่ข้าง ๆ โดยที่เราไม่ได้นึกจะสนใจมัน แต่พวกมันก็จะอยู่ข้าง ๆ เสมอ...ไม่ปล่อยให้ไปไหนคนเดียว
อย่างของเจ้เอ๋ ปลื้มมากกับที่แคร์ความรู้สึกของยู้...ตอนแรกที่รู้เรื่องก็ช็อค แอบนึกโกรธด้วยหละ ว่าที่ไม่บอกเพราะคิดจะปิดบังกันใช่มั้ย?...แต่พลอยก็พูดให้ได้คิดว่า "ที่เอ๋ไม่บอกก็เพราะแคร์ความรู้สึกของยู้มากที่สุด"
เท่านี้หละที่ทำให้รู้สึกว่า...เอ๋หนะไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอก แต่แคร์ความรู้สึกมากกว่า
จากตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็หลายเดือนแล้ว ยู้ทำอะไรผิดเยอะแยะกับเอ๋มากมาย..แต่เอ๋ก็ไม่เคยโกรธ แอบซึ้งน๊า~~~ ตอนนี้เค้าก็ปรับตัวให้ดีขึ้นแล้วด้วย วิ้ว ๆ
ยิ่งพูดยิ่งอยากร้องไห้ ยิ่งฟังเพลง Precious one ของคัตตุนคลอไปด้วย โอ๊ย~ น้ำตาจะไหล...
ป.ล. รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก หลังจากที่ได้นั่งคุยกันแบบนี้
ป.ล.2 อยากคุยอีกหวะ
ป.ล.3 ไม่ได้ไปดูเจ้เอ๋เต้นหงะ เสียดายนะ แต่ขี้เกียจหวะ
คิดถึงเพื่อน ๆ ของยู้ทุกคน
คิดถึงพลอย เกท เอ๋ เบนซ์ ยีน นู๋ ภัทร วิ นัยนา
คิดถึงเพื่อน ๆ ม.6-8
คิดถึงแพร
คิดถึงพี
คิดถึงน้องแก้ว
คิดถึงน้องพลอย
คิดถึงเพื่อน ๆ เมน จินจุนโนะทุกคนค่ะ
คิดถึงเจ้หยก พี่แม้ว(กลับมาจากจีนยัง?) พี่ตาล พี่น้อย พี่กี้ เจ้กวา ค่ะ
คิดถึงโมโคะ
คิดถึงเท็ปเป
คิดถึงชางมินนี่ (ชะชะช่า)
สุดท้าย
คิดถึง TAguchi-Kun
[TA --> Taguchi + Akanishi]
คิดถึง Akanishi ที่สุด TT^TT
