ความฝัน
วันศุกร์...ฮ่า ๆ ๆ ๆ ไม่อยากจะบอก ไปถ่ายรูปที่สวนสิริกิต บรรยากาศดีมากเลยหละค่ะ เสียอย่างเดียว ไม่น่าไปตั้งใกล้ ๆ โรงงานยาสูบเลยหละค่ะ เพราะว่าได้กินบุหรี่ลอยโชยมาทำเอาห้องแปดหายใจแทบไม่ออกทั้งห้อง...
ถ่ายรูปอยู่นาน ต่างก็แยกย้ายไปนู่นไปนี่กัน กลุ่มยู้ก็ตกลงที่จะดูหนัง...อาจารย์ใหญ่ค่ะ หรือว่าที่เปลี่ยนชื่อเป็น ศพ นั่นเอง...ก่อนที่จะไปจองตั๋วหนัง ก็ไปกินราเมนกันก่อนค่ะ ฮัจจี้ที่เดิม...งื่อ ทีนี้ระหว่างที่กำลังรอราเมนของแต่ละคนนั้น...พวกเพื่อน ๆ ก็ขุดหัวข้อในการสนทนา นั่นก็คือ
...ความฝันของแต่ละคน...
พลอยบอกว่า เจ้เอ๋หนะดีที่หาความฝันของตัวเองเจอตั้งแต่ตอนนี้แล้วก็ทำให้มันเป็นจริง...แต่ของพลอยหนะก็หาเจอแล้วเหมือนกัน...ยู้ก็ไม่ได้พูดอะไร ก็ได้แต่นั่งดูดน้ำด้วยความหิวกระหาย...
แต่ความฝันของยู้หนะ...ยู้เจอมันตั้งแต่ตอนปิดเทอมขึ้น ม.1 แล้วหละค่ะ เพียงแต่ตอนนั้นหนะยังไม่รู้ว่านี่คือความฝันของตัวเอง หรือว่านี่คือสิ่งที่ตัวเองชอบ ความฝันของยู้ก็คือการได้เขียนเรื่องราวออกมาเป็นตัวหนังสือหรือที่เรียกกันว่าการเขียนนิยายนั่นหละค่ะ...
ยู้เจอมันตั้งแต่ตอน ม.1...ตอนนั้นก็ได้แต่เอาตัวละครที่เป็นเพื่อนของตัวเองมาขีดเขียนตามประสาของเด็กอายุแค่ 13 ปี จนทำให้เกิดเรื่องราวต่าง ๆ นานาตามที่ตัวเองคิด ในตอนนั้นนะคะยู้คิดแค่เพียงว่า อยากเขียนให้ออกมาอย่างนี้ อย่างนี้...หลังจากนั้นยู้ก็ทิ้งการเขียนไปพักใหญ่ ๆ เพราะว่าไม่อยากเขียนหรืออะไรสักอย่างนี้หละค่ะ มาจับปากกาเขียนอีกทีก็กลายเป็นฟิคชั่นการ์ตูนไปแล้ว ฮ่าๆ ๆ แถมเป็นฟิคชั่นการ์ตูนเกย์ด้วย ฮันเตอร์ฯ คือฟิคที่เขียน และคู่หลักของยู้คือ คิรัวร์และกอร์น...^__^
พอเขียนจนจบเรื่องประมาณ 8 ตอน ยู้ก็เบื่อที่จะเขียน...และเหตุผลอีกอย่างก็คือยู้ไม่ได้ชอบการ์ตูนเรื่องนั้นแล้วด้วย หลังจากนั้นพอได้ขึ้น ม.3 ยู้ก็ได้มาอยู่กับพวกเจ้เอ๋ เกท แล้วก้พลอย...และยู้ก็ได้อ่านฟิคอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นฟิคของเจอาร์ จำได้ว่าคู่แรกที่อ่านคือ โทมะกับเด็กผู้หญิง ตอนนั้นนะคะ...คิดว่า เราต้องมาอยู่กับฟิคอีกแล้วเหรอ? แต่ก็นั่งอ่านต่อไป...พออ่านแล้วก็ลัลล้าดี พอได้อ่านแล้วก็ต้องอ่านต่อไปเรื่อย ๆ จากโทมะก็กลายเป็นยามะ คาเมะ จิน แล้วก็จุนโนะ ทั้งที่ตอนนั้นยังไม่รู้จักหน้าใครสักคนเลย รู้จักแค่ทักกี้ ยามะพี ยายาย่า แล้วก็ จุนมัตสึ...แค่นี้จริง ๆ ค่ะ ยังจำได้เลยว่าเคยเปิดเจอหน้าคัตตุนแล้วก็แอบมองคนที่ชื่อว่าจุนโนะสุเกะ...พร้อมกับบอกว่า
"หน้าตาอย่างนี้เข้ามาในจูเนียร์ได้ไงเนี่ย?" (หัวเราะ)
มันเป็นพรหมลิขิตหละค่ะ...
ทีนี้...พอได้รู้จักหน้าตาของทุกคนที่มีชื่ออยู่ในฟิคแล้ว ยู้ก็อยากจะเขียนฟิคออกมาเองสักเรื่อง...คู่แรกที่เขียนก็เอาแค่ความรู้สึกที่ค้างคาจากฟิคที่อ่านมาเขียนต่อในแบบของเราเอง และคู่แรกก็คือ คาเมะยามะ และจินจุนโนะ ^^
ฟิคเรื่องแรกนะคะ...มานั่งอ่านอีกทีตอนนี้ก็รู้สึกอยากจะมุดหน้าหนีหายไปให้เร็วที่สุด เพราะว่าเขียนได้ฮามากหละค่ะ ฮามาก ๆ...พอเขียนจบเรื่องแรกก็เขียนต่อไปเรื่อย ๆ เรื่องที่สอง สาม สี่ก็ตามมา จนมาถึงวันนี้ ยู้เขียนฟิคมาได้ 3 ปีกว่า ๆ แล้ว ถามว่ารู้สึกเหนื่อยหรือท้อบ้างมั้ย? เหนื่อยบ้างท้อบ้าง แต่กำลังใจไม่เคยหมดค่ะ เพราะว่าพอยู้บอกว่าขี้เกียจเขียนทีไร...พวกเพื่อน ๆ เมนเจเจก็จะบอกให้ยู้เขียนทันที บังคับบ้าง แอบงอนกันบ้าง แต่ว่าทุกคนก็มีกำลังใจให้ยู้ทั้งนั้น
ถ้ายู้จะบอกว่า ความฝันของยู้...คือการเขียนเรื่องราวทั้งหมดออกมาเป็นตัวหนังสือให้ทุกคนได้อ่านกัน...ก็คงจะไม่ผิด
เพราะว่ายู้ชอบการเขียน เวลาไปไหน...ขอแค่มีดินสอ ยางลบ สมุด แล้วก็หนังสือให้อ่านสักเล่ม ยู้ก็อยู่ได้แล้วหละค่ะ
จนตอนนี้...ฟิคค้างไม่รู้กี่เรื่องแล้ว ไม่ได้ลงฟิคมาเกือบเดือนแล้ว แต่ก็ยังมีกำลังใจส่งมาให้ยู้ทุกครั้งที่ได้มีการพูดคุยกัน อย่างเมื่อเร็ว ๆ นี้พี่อุ๊เพิ่งบอกว่างอนยู้ เพราะว่ายู้ไม่แต่งและลงฟิคไปเองค่ะ ^^
และนี่หละค่ะคือความฝันของยู้...และเป็นเหตุผลอีกอย่างที่ทำให้ยู้ชอบเมนเจเจ
คิดถึงเพื่อน ๆ ยู้ทั้งหลาย
คิดถึงเพื่อน ๆ ม.6-8
คิดถึงแพร
คิดถึงเป็ด
คิดถึงพี่น้องเมน จินจุนโนะ
คิดถึงเจ้หยก พี่แม้ว พี่น้อย พี่ตาล พี่กี้ เจ้กวาค่ะ
คิดถึงน้องแก้ว
คิดถึงโมโคะ
คิดถึงเท็ปเป
คิดถึงชางมินนี่
คิดถึงจินคุง
สุดท้าย...
คิดถึง TAguchi-kun
[ TA ==> Taguchi + Akanishi ^^ ]
[ ichiban ni JiN x JuNNo ga daisuki ^^ ]
ฝากไดเราด้วยนะ
ไปแระๆ
มิสจ้า*