ไปงานแนะแนวการศึกษา
เมื่อวันเสาร์ค่ะ ยู้ได้ไปศูนย์ประชุมแห่งชาติฯ มาค่ะ ที่นั่นมีนิทรรศการเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยหนะค่ะ ยู้ไปกับคุณแพรหละ...หลังจากที่แพรได้โทรมาหายู้เมื่อตอนวันศุกร์ และก็ชวนยู้ไป...แล้วยู้ก็ตอบตกลงไป
ตอนไปถึงนะคะ ก็แบบว่าเดินออกมาจากรถไฟใต้ดิน แล้วแบบว่ากำลังขึ้นบันไดเลื่อน ยู้ก็ขึ้นไปโดยที่ไม่มองคนอื่น ขึ้นไปได้สักพักก็มีคนมาแตะหลัง พอหันกลับไป...อ้าว! แพรนี่หว่า มาตอนไหนทำไมมองไม่เห็นวะ
"ยืนข้าง ๆ แกตั้งนานแล้ว...แกอะมองไม่เห็นเอง" คุณแพรเธอตอบมาอย่างนี้
"ก็แกตัวไม่สูงขึ้นนี่หว่า ฉันก็เลยมองไม่เห็น"
"แกเองก็ตาไม่โตขึ้นเหมือนกัน"
ฮ่า ๆ ๆ นี่เป็นแค่ประโยคทักทายค่ะ...ทักทายกันธรรมดา ๆ เท่านั้น
หลังจากนั้นก็เข้าไปในงานค่ะ อลังการงานสร้าง โอ้วแม่เจ้า!!! ทำไมมันมีมหาวิทยาลัยเยอะอย่างนี้วะเนี่ย คิดในใจว่าวันนี้ยู้จะเจอ มธ. หรือเปล่า? กะว่าจะเข้าไปหา มธ. อันดับแรกเลย แต่ว่าตาอันน้อย ๆ ของยู้ก็ไปเจอกับชื่อ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง แล้วยู้ก็จัดการลากบวกดึงมือแพรไปยังซุ้มนั้นทันที
หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีนธุรกิจ
หลักสูตรนี้มุ่งให้เป็นผู้มีความรู้ด้านภาษาจีนเป็นหลัก ตลอดจนมีความรู้ด้านบริหารธุรกิจและภาษาอังกฤษ
จำนวนหน่วยกิตตลอดหลักสูตร (4 ปี) 133 หน่วยกิต
ค่าธรรมเนียมการศึกษาตลอดหลักสูตร ประมาณ 246,400 บาท
จำนวนรับ 200 คน
การรับเข้าศึกษา
1. ระบบรับตรง :: รักนักเรียนจากทั่วประเทศ โดยสมัครตรงกับทางมหาวิทยาลัย ประมาณเดือนสิงหาคม-ตุลาคม
2. ระบบโควตา ( 17 จังหวัดภาคเหนือ )
3. ระบบกลาง ( Admission )
แล้วหอพักนักศึกษาก็สวยมากกกกกกกกก...กกกกกก... สวยมากจริง ๆ ค่ะ น่าอยู่มาก ๆ เลยหละค่ะ ยู้อยากเข้าแล้วหละ ก็เลยหันไปบอกแพรพร้อมกับแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
"แพร...เราไปสอบเข้าที่นี่กันเถอะนะ"
"ใช่ยู้! เราไปสอบเข้าที่นี่กัน"
"ไปอยู่กันสองคนเนอะ"
"อื้อ..."
เพราะฉะนั้นยู้จะต้องฟิต...ต้องอ่านหนังสือแล้ว แต่ว่า...ก็ยังไม่ได้อ่านสักทีหละค่ะ ( ทำข้อสอบเอนฯ ภาษาไทยได้ 50 คะแนนเอง )
แล้วก็เดินเข้าไปยังซุ้มต่าง ๆ จนมาสะดุดที่ซุ้มของ วาเซดะ...
วาเซดะ!! ยูยะ!!!
มันก็เป็นแค่ซุ้มของโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นวาเซดะหนะค่ะ แต่ชื่อนั้นช่างดึงดูดยู้กับแพรเหลือเกิน สองเท้า...ไม่สิ สี่เท้าของทั้งสองคนก็เดินเข้าไปยังซุ้มนั้นพร้อมกับรอยยิ้มของเจ้าหน้าที่ประจำซุ้ม คุณเจ้าหน้าที่ก็ถาม
"เคยเรียนภาษาญี่ปุ่นหรือเปล่าคะ"
"ไม่เคยค่ะ" ยู้ตอบไป ส่วนแพรหนะเหรอคะ...ได้แต่ยิ้มอย่างเดียว
"แล้วพอจะรู้เกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่นหรือเปล่าคะ"
"นิดหน่อยค่ะ"
ก็คุยกันอีกนิดหน่อย คุณเจ้าหน้าที่ก็ถามว่า
"เป็นเพื่อนกันเหรอคะ?"
O_o!!!
"เป็นเพื่อนกันค่ะ" ยู้ตอบด้วยอาการที่ยิ้มแหย ๆ...ส่วนคุณแพรก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เหมือนกัน
ถ้ายู้กับแพรไม่ใช่เพื่อน แล้วจะเป็นอะไรกันหละคะ? อะไรกันแค่เดินจับมือกันนี่มันน่าแปลกตรงไหน...เมื่อออกจากซุ้มนั้นแล้วก็เดินซุบซิบกันสองคน
คนอื่นเค้าคิดว่าเราเป็นอะไรกันวะแพร?!
โดนถามอีกหลายซุ้มเลยค่ะ "เป็นเพื่อนกันเหรอคะ?" -_-"
หลังจากนั้นยู้กับแพรก็เดินไปยังซุ้มของ มธ. เพื่อเอาโบรชัวร์ หลังจากที่ได้มาแล้วนั้น...ก็เดินไปหาที่นั่งพักกัน แล้วอยู่ดี ๆ คุณแพรเธอก็บอกว่า
"โบรชัวร์ของ มธ. ยังไม่ได้เลย"
"แล้วที่เมื่อกี้แกหยิบ นี่มันอะไร?" ยู้ชี้ไปที่สมุดเล็ก ๆ ในถุงของแพร
"เออหวะ...ลืม"
ฮ่า ๆ ๆ คุณแพรเธอมึนแล้วหละค่ะ
แล้วยู้ก็ได้เอาลิปมันจุนโนะที่ซื้อมานั้นให้แพรดู แพรเอามาดม ๆ ด้วยอะ ฮ่า ๆ ๆ กลิ่นมันแปลก ๆ เนอะ แล้วแพรก็บอกว่า
"ขอทาลิปมันนะ"
"เชิญ...ถ้าแกไม่คิดว่ามันจะเป็นการจูบทางอ้อมกับฉัน" ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
ได้ผลค่ะ แพรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือมาแปะ ๆ ลิปมันแทน ฮ่า ๆ ๆ ๆ แกล้งแค่นี้ก็เชื่อด้วย อีกแป๊บนึงคุณแพรเธอก็ลากลับบ้านค่ะ...แล้วเดี๋ยวเสาร์หน้ายู้ก็จะไปเอาแผ่นพีวีจินจุนโนะจากคุณแพรอีก
edit... แม่คุณแพรเธอไม่ให้ไปเรียนที่ แม่ฟ้าหลวง แล้วหละค่ะ คุณแม่แพรบอกว่า มันไกลเกินไป... หงา~ ยู้ก็อดไปอยู่กับแพรหนะสิ แต่ไม่เป็นไร...จะลากแพรให้ไปเรียนที่เดียวกันให้ได้
ไฟต์โต้!!!! Yoo to Pair wa gambatte ikimashoi !!
คิดถึง เพื่อน ๆ 6-8
คิดถึง แพร
คิดถึง เป็ดพี
คิดถึง น้องแก้ว
คิดถึง เจ้หยก พี่แม้ว พี่กี้ พี่น้อย พี่ตาล พี่กวา ค่ะ
คิดถึง เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ ค่ะ
คิดถึง โมโคะคุง
คิดถึง แม่นาง
คิดถึง ชางมินนี่
คิดถึง อะกานิชิคุง
สุดท้าย...
คิดถึง TAguchi-kun
ตอนไปถึงนะคะ ก็แบบว่าเดินออกมาจากรถไฟใต้ดิน แล้วแบบว่ากำลังขึ้นบันไดเลื่อน ยู้ก็ขึ้นไปโดยที่ไม่มองคนอื่น ขึ้นไปได้สักพักก็มีคนมาแตะหลัง พอหันกลับไป...อ้าว! แพรนี่หว่า มาตอนไหนทำไมมองไม่เห็นวะ
"ยืนข้าง ๆ แกตั้งนานแล้ว...แกอะมองไม่เห็นเอง" คุณแพรเธอตอบมาอย่างนี้
"ก็แกตัวไม่สูงขึ้นนี่หว่า ฉันก็เลยมองไม่เห็น"
"แกเองก็ตาไม่โตขึ้นเหมือนกัน"
ฮ่า ๆ ๆ นี่เป็นแค่ประโยคทักทายค่ะ...ทักทายกันธรรมดา ๆ เท่านั้น
หลังจากนั้นก็เข้าไปในงานค่ะ อลังการงานสร้าง โอ้วแม่เจ้า!!! ทำไมมันมีมหาวิทยาลัยเยอะอย่างนี้วะเนี่ย คิดในใจว่าวันนี้ยู้จะเจอ มธ. หรือเปล่า? กะว่าจะเข้าไปหา มธ. อันดับแรกเลย แต่ว่าตาอันน้อย ๆ ของยู้ก็ไปเจอกับชื่อ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง แล้วยู้ก็จัดการลากบวกดึงมือแพรไปยังซุ้มนั้นทันที
หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีนธุรกิจ
หลักสูตรนี้มุ่งให้เป็นผู้มีความรู้ด้านภาษาจีนเป็นหลัก ตลอดจนมีความรู้ด้านบริหารธุรกิจและภาษาอังกฤษ
จำนวนหน่วยกิตตลอดหลักสูตร (4 ปี) 133 หน่วยกิต
ค่าธรรมเนียมการศึกษาตลอดหลักสูตร ประมาณ 246,400 บาท
จำนวนรับ 200 คน
การรับเข้าศึกษา
1. ระบบรับตรง :: รักนักเรียนจากทั่วประเทศ โดยสมัครตรงกับทางมหาวิทยาลัย ประมาณเดือนสิงหาคม-ตุลาคม
2. ระบบโควตา ( 17 จังหวัดภาคเหนือ )
3. ระบบกลาง ( Admission )
แล้วหอพักนักศึกษาก็สวยมากกกกกกกกก...กกกกกก... สวยมากจริง ๆ ค่ะ น่าอยู่มาก ๆ เลยหละค่ะ ยู้อยากเข้าแล้วหละ ก็เลยหันไปบอกแพรพร้อมกับแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
"แพร...เราไปสอบเข้าที่นี่กันเถอะนะ"
"ใช่ยู้! เราไปสอบเข้าที่นี่กัน"
"ไปอยู่กันสองคนเนอะ"
"อื้อ..."
เพราะฉะนั้นยู้จะต้องฟิต...ต้องอ่านหนังสือแล้ว แต่ว่า...ก็ยังไม่ได้อ่านสักทีหละค่ะ ( ทำข้อสอบเอนฯ ภาษาไทยได้ 50 คะแนนเอง )
แล้วก็เดินเข้าไปยังซุ้มต่าง ๆ จนมาสะดุดที่ซุ้มของ วาเซดะ...
วาเซดะ!! ยูยะ!!!
มันก็เป็นแค่ซุ้มของโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นวาเซดะหนะค่ะ แต่ชื่อนั้นช่างดึงดูดยู้กับแพรเหลือเกิน สองเท้า...ไม่สิ สี่เท้าของทั้งสองคนก็เดินเข้าไปยังซุ้มนั้นพร้อมกับรอยยิ้มของเจ้าหน้าที่ประจำซุ้ม คุณเจ้าหน้าที่ก็ถาม
"เคยเรียนภาษาญี่ปุ่นหรือเปล่าคะ"
"ไม่เคยค่ะ" ยู้ตอบไป ส่วนแพรหนะเหรอคะ...ได้แต่ยิ้มอย่างเดียว
"แล้วพอจะรู้เกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่นหรือเปล่าคะ"
"นิดหน่อยค่ะ"
ก็คุยกันอีกนิดหน่อย คุณเจ้าหน้าที่ก็ถามว่า
"เป็นเพื่อนกันเหรอคะ?"
O_o!!!
"เป็นเพื่อนกันค่ะ" ยู้ตอบด้วยอาการที่ยิ้มแหย ๆ...ส่วนคุณแพรก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เหมือนกัน
ถ้ายู้กับแพรไม่ใช่เพื่อน แล้วจะเป็นอะไรกันหละคะ? อะไรกันแค่เดินจับมือกันนี่มันน่าแปลกตรงไหน...เมื่อออกจากซุ้มนั้นแล้วก็เดินซุบซิบกันสองคน
คนอื่นเค้าคิดว่าเราเป็นอะไรกันวะแพร?!
โดนถามอีกหลายซุ้มเลยค่ะ "เป็นเพื่อนกันเหรอคะ?" -_-"
หลังจากนั้นยู้กับแพรก็เดินไปยังซุ้มของ มธ. เพื่อเอาโบรชัวร์ หลังจากที่ได้มาแล้วนั้น...ก็เดินไปหาที่นั่งพักกัน แล้วอยู่ดี ๆ คุณแพรเธอก็บอกว่า
"โบรชัวร์ของ มธ. ยังไม่ได้เลย"
"แล้วที่เมื่อกี้แกหยิบ นี่มันอะไร?" ยู้ชี้ไปที่สมุดเล็ก ๆ ในถุงของแพร
"เออหวะ...ลืม"
ฮ่า ๆ ๆ คุณแพรเธอมึนแล้วหละค่ะ
แล้วยู้ก็ได้เอาลิปมันจุนโนะที่ซื้อมานั้นให้แพรดู แพรเอามาดม ๆ ด้วยอะ ฮ่า ๆ ๆ กลิ่นมันแปลก ๆ เนอะ แล้วแพรก็บอกว่า
"ขอทาลิปมันนะ"
"เชิญ...ถ้าแกไม่คิดว่ามันจะเป็นการจูบทางอ้อมกับฉัน" ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
ได้ผลค่ะ แพรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือมาแปะ ๆ ลิปมันแทน ฮ่า ๆ ๆ ๆ แกล้งแค่นี้ก็เชื่อด้วย อีกแป๊บนึงคุณแพรเธอก็ลากลับบ้านค่ะ...แล้วเดี๋ยวเสาร์หน้ายู้ก็จะไปเอาแผ่นพีวีจินจุนโนะจากคุณแพรอีก
edit... แม่คุณแพรเธอไม่ให้ไปเรียนที่ แม่ฟ้าหลวง แล้วหละค่ะ คุณแม่แพรบอกว่า มันไกลเกินไป... หงา~ ยู้ก็อดไปอยู่กับแพรหนะสิ แต่ไม่เป็นไร...จะลากแพรให้ไปเรียนที่เดียวกันให้ได้
ไฟต์โต้!!!! Yoo to Pair wa gambatte ikimashoi !!
คิดถึง เพื่อน ๆ 6-8
คิดถึง แพร
คิดถึง เป็ดพี
คิดถึง น้องแก้ว
คิดถึง เจ้หยก พี่แม้ว พี่กี้ พี่น้อย พี่ตาล พี่กวา ค่ะ
คิดถึง เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ ค่ะ
คิดถึง โมโคะคุง
คิดถึง แม่นาง
คิดถึง ชางมินนี่
คิดถึง อะกานิชิคุง
สุดท้าย...
คิดถึง TAguchi-kun
