เฮ้อ...ออออ...!!!
"...เพราะผมกลัวการที่จะเดินไปด้วยกันสองคน
และสุดท้าย ก็ทิ้งให้ผม
เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง
ผมกลัววันเวลาแบบนั้น และผมก็กลัววันเวลาตอนนี้....
ถึงแม้จะถอนหายใจโดยที่ใครๆ ไม่เห็น..."
From ::: wakamama ::: Yosakura-san ^^
ขึ้นเป็น Topic เป็นรอบที่ 3 แล้ว ไม่รู้สิคะ...เวลาที่ไม่สบายใจยู้ก็มักจะคิดถึงคำพูดประโยคนี้เสมอ เพราะฉะนั้นถ้าเห็นว่ายู้ขึ้นประโยคนี้เมื่อไร รู้ได้เลยว่ากำลังอยู่ในโหมดที่กำลังสับสนอยู่
ถ้าถามว่าชอบมั้ย? ชอบมาก ๆ เลยหละค่ะ...
ก็อย่างที่บอก...ถ้ามีเรื่องไม่สบายมักจะคิดถึงเรื่องนี้ อาจจะเพราะว่ายู้หนะ...กลัวการอยู่คนเดียวหละมั้ง เหตุการณ์หลาย ๆ อย่างมันทำให้ยู้กลัวและไม่กล้าที่จะตอบรับน้ำใจของคนอื่น ๆ เพราะบางทีก็คิดว่า...ถ้าเค้าปล่อยเราไว้คนเดียว เคว้งคว้างอยู่บนเส้นทางที่ดำมืดและยาวไกล โดยที่ไม่มีใครมายืนเคียงข้างและเดินไปเป็นเพื่อน
ยู้จะทำยังไง?
ยู้จะทนได้เหรอ?
ไม่ได้...ยู้ทนไม่ได้แน่ ๆ
บางทีนะคะ...เราก็พยายามที่จะดูแลความรักที่เค้าได้มอบให้ พยายามที่จะไม่ได้เกิดเป็นรอยแตกร้าวหรืออื่น ๆ แต่ทำไม...ยิ่งเราถนอมมันก็เหมือนกับว่ายิ่งแตกง่ายขึ้น บางทีเราทนุถนอมอย่างดีแต่ก็กลับมีรอยบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว บางทีอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก เพราะต้องบอกตัวเองว่าเราจะต้องเข้มแข็งให้ได้ บางทีเราพยายามจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น แต่มันก็กลับแย่ลงมากกว่าเดิม
บางที...เราก็รู้สึกเหมือนกับถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว โดยที่ไม่มีใครมาเดินเป็นเพื่อน
หรือว่า...ยู้จะทำตัวยู้เองนะ....
หรือว่า...ยู้อาจจะคิดมากไปคนเดียว
อาจจะเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งหละมั้ง...
อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบ บ้า ๆ บอ ในช่วงหน้าฝนอย่างนี้ก็ได้ค่ะ...
ก็หน้าฝนหนะ มักจะทำให้คนเรารู้สึกเศร้าไปกับท้องฟ้าสีเทาหม่นนี่~
ท้องฟ้ายามหน้าฝนเป็นท้องฟ้าที่ยู้เกลียดมากที่สุด นั่นก็เพราะว่าเห็นท้องฟ้าสีเทาหม่นทีไร น้ำตามันพาลจะไหลทุกที...
เวลาฝนตกมันก็เหมือนกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้...ถ้าถามว่าเกลียดมั้ย? เกลียด...แต่ในความเกลียดนั้นก็มีความชอบเวลาฝนตกแฝงตัวเอาไว้อยู่ด้วย (งงมั้ย?)
อือ...ยู้ไม่ได้ร้องไห้มานานเท่าไรแล้วนะ? ตั้งแต่ตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็ประมาณหลายเดือนได้แล้ว
รู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นเยอะ แม้ว่าเมื่อก่อนยู้จะเป็นคนที่เข้มแข็งกว่านี้มากก็ตาม...แต่พักนี้มันก็เหมือนกับว่าเราอ่อนแออีกแล้วหละ แต่ไม่ว่ายังไงยู้ก็จะต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ เพราะว่าอนาคตเรายังจะต้องเจออะไรอีกมากมาย ถ้าหากว่าเราท้อแท้เราจะอยู่ในสังคมได้ยังไง...จริงมั้ยคะ?
เพราะฉะนั้น...กัมบัตเตะ อิคิมัสโช่ย!! (หัวเราะ)
ถ้ายู้ทำตัวเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา หรือไม่ก็...ทำตัวเย็นชาใส่เพื่อน ๆ คิดได้เลยว่า...ยู้กำลังกลัวการที่จะโดนปล่อยทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียว กลัวว่าจะโดนทิ้งให้เดินเพียงลำพัง...เพราะว่ายู้ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว ยู้ไม่อยากจะโดนปล่อยทิ้งไว้เพียงคนเดียว...
ขอบคุณเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยยืนอยู่เคียงข้างเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในโหมดไหน...ก็คอยคลายเครียดให้
ขอบคุณเด็กผู้หญิงอีกคน ที่ยืนอยู่เคียงข้างไม่ไปไหนเช่นกัน
ขอบคุณพี่สาว แม้ว่าตอนนี้เราทั้งสองคนจะไม่ได้คุยกันเลย แต่ยู้ก็ยังคิดถึงพี่สาวอยู่เสมอ...ยังคอยอ่านจดหมายที่พี่สาวเคยเขียนให้อยู่เสมอเช่นกัน
ขอบคุณพี่ก้อย ที่คอยฟังยู้บ่นไร้สาระ เรื่องราวที่ไม่มีสาระอะไร...แต่พี่ก้อยก็ยังทนฟังอยู่ (หัวเราะ)
ขอบคุณเกท พลอย เอ๋ วิ เบนซ์...ไม่รู้จะบอกอะไรดี...แต่ก็ขอบคุณ
ขอบคุณทุก ๆ คนที่คอยอยู่เคียงข้างกัน...ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ...
ขอบคุณเป็ดพี แม้จะอยู่คนละฟากโลก แม้จะไม่ค่อยได้เจอกัน แม้ว่าเวลาจะต่างกันตั้ง 12 ชั่วโมง แต่ยู้ก็ยังคิดถึงเป็ดเสมอ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน...กลับมาเมื่อไรต้องส่งเมลบอกก่อนนะ...(อยากเจอเป็ดชะมัด!!)
ป.ล. อ่า...เหมือนกำลังลาไปบวชเลยแฮะ
ป.ล.2 พี่โย เข้ามารอบนี้ก็ไม่ต้อง งง เหมือนเดิมนะคะ
ป.ล.3 ได้อารมณ์เศร้าเลยนะเนี่ย
ป.ล.4 งื่อ...เปลี่ยน บีจี เป็น namida ดีมั้ยนะ? (หัวเราะ)
ป.ล.5 ง่วง หงาว หาว นอน...คร่อกกกกกกกก(หัวเราะ)
ป.ล.6 เมื่อไรเป็ดจะกลับไทยอะ?
คิดถึง พลอย เกท เอ๋ เบนซ์ วิ นู๋ ภัทร สิ ยีน วุ้น แนน
คิดถึง เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง พี่สาว
คิดถึง เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง เจ้หยก พี่แม้ว พี่ตาล พี่น้อย พี่กี้ พี่กวา ค่ะ
คิดถึง เป็ดพี
คิดถึง แพร
คิดถึง ลูกแก้ว
คิดถึง โมโคะ
คิดถึง แม่นาง
คิดถึง ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)
สุดท้าย...
คิดถึง TAguchi-kun!!!
เอาน่าสู้ๆ(เว้ย)
*คิดถึงน๊า*>__<