Storythai

งี๊ด....อยากดู silent hill หละ  แต่คุณน้องสุดที่รักบอกไม่อยากดู  ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า

"กลัวผี"

ทั้งที่เจ๊มันอยากดูแทบจะขาดใจ  ชริ!!  แอบเคือง...

อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี

อยากดูหนังผี!!!

ไม่รู้ทำไมนะ...แต่ยู้ชอบหนังผีเอามาก ๆ เลยหละค่ะ  แบบว่ายิ่งน่ากลัวก็ยิ่งชอบ  แต่เวลาดูก็จะปิดตา  ปิดตาหมดเลย  แล้วก็จะมองไม่เห็นผี  เพื่อน ๆ ก็จะด่ากันว่า

"แล้วอย่างนี้จะดูหนังผีไปทำไม?"

ก็ชอบนะ  แต่ก็ปิดตาเวลาดู...พอดูจบแล้วก็หลอน  ยิ่งตอนนอนคนเดียวนะคะ...หลอนนู่นหลอนนี่  อยากจะบ้าตาย  แล้วก็ชอบแกล้งคนอื่น...ชอบเล่าเรื่องผีให้คนอื่นฟัง  ตอนตี 1 ตี 2  แม้ว่าไอ้คนที่ฟังมันจะขอให้หยุดเล่าก็ตาม(หัวเราะ)

ตอนนี้หนังผีเข้ามาตั้งหลายเรื่องแหนะ  ทั้ง silent hill , เด็กเห็นผี , แล้วก็อะไรน๊า...ไอ้ที่ชื่อเรื่องมันประมาณว่าตระกูลเลี้ยงผีมั้ง?...นั่นหละ  อยากดูหนังผีจัง...


......................
......................


ตอนนี้กำลังอ่าน Death Note เล่ม 1 ค่ะ  ทั้งที่คุณน้องสุดที่รัก(คนเดิม)ก็เคยเรียกให้อ่านแล้ว  แต่ยู้ก็ปฏิเสธเสียงเดียวว่า

"ไม่อ่าน"

และไม่อ่านตอนนั้นก็กลับกลายมาอ่านตอนนี้...(หัวเราะ)  รู้งี้น่าจะอ่านตั้งแต่ตอนที่มันเรียกให้อ่าน  ตอนนี้เลยต้องมานั่งอ่านตั้งแต่เล่มแรก..สนุกอ่า~~~


ป.ล. ถึง somegirl ที่ไม่ได้อยู่ในไทย...เป็นอะไรหรือเปล่า?  ดูอาการไม่ค่อยดีนะ  มีอะไรก็บอก...ยู้หนะห่วงนะ  แม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นาน  แต่...ยู้ก็คิดถึงและรักเสมอนะ (ยิ้ม)  สู้สู้ สู้ตาย!!
ป.ล.2 แพร~  แกจะเลิกงอนได้ยังอ่า~?
ป.ล.3 บอร์ดโมโคอิเกะ เปลี่ยน บีจีแล้วค่ะ (ยิ้ม)

คิดถึง พลอย  เกท  เอ๋  วิ  เบนซ์  สิ  นู๋  ภัทร  ยีน
คิดถึง เพื่อน 6-8
คิดถึง ทิพย์  ศรี  และเพื่อน ๆ ที่ ซคค.
คิดถึง เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่กี้  พี่น้อย  พี่ตาล  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง พี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ เมนเจเจ ค่ะ
คิดถึง พี่สาว(ไม่ได้เจอกันเลย)
คิดถึง แพร
คิดถึง เป็ด
คิดถึง ลูกแก้ว
คิดถึง โมโคะ
คิดถึง แม่นาง 
คิดถึง ชางมินนี่

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-kun

งี๊ด....อยากดู silent hill หละ  แต่คุณน้องสุดที่รักบอกไม่อยากดู  ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า

"กลัวผี"

ทั้งที่เจ๊มันอยากดูแทบจะขาดใจ  ชริ!!  แอบเคือง...

อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี

อยากดูหนังผี!!!

ไม่รู้ทำไมนะ...แต่ยู้ชอบหนังผีเอามาก ๆ เลยหละค่ะ  แบบว่ายิ่งน่ากลัวก็ยิ่งชอบ  แต่เวลาดูก็จะปิดตา  ปิดตาหมดเลย  แล้วก็จะมองไม่เห็นผี  เพื่อน ๆ ก็จะด่ากันว่า

"แล้วอย่างนี้จะดูหนังผีไปทำไม?"

ก็ชอบนะ  แต่ก็ปิดตาเวลาดู...พอดูจบแล้วก็หลอน  ยิ่งตอนนอนคนเดียวนะคะ...หลอนนู่นหลอนนี่  อยากจะบ้าตาย  แล้วก็ชอบแกล้งคนอื่น...ชอบเล่าเรื่องผีให้คนอื่นฟัง  ตอนตี 1 ตี 2  แม้ว่าไอ้คนที่ฟังมันจะขอให้หยุดเล่าก็ตาม(หัวเราะ)

ตอนนี้หนังผีเข้ามาตั้งหลายเรื่องแหนะ  ทั้ง silent hill , เด็กเห็นผี , แล้วก็อะไรน๊า...ไอ้ที่ชื่อเรื่องมันประมาณว่าตระกูลเลี้ยงผีมั้ง?...นั่นหละ  อยากดูหนังผีจัง...


......................
......................


ตอนนี้กำลังอ่าน Death Note เล่ม 1 ค่ะ  ทั้งที่คุณน้องสุดที่รัก(คนเดิม)ก็เคยเรียกให้อ่านแล้ว  แต่ยู้ก็ปฏิเสธเสียงเดียวว่า

"ไม่อ่าน"

และไม่อ่านตอนนั้นก็กลับกลายมาอ่านตอนนี้...(หัวเราะ)  รู้งี้น่าจะอ่านตั้งแต่ตอนที่มันเรียกให้อ่าน  ตอนนี้เลยต้องมานั่งอ่านตั้งแต่เล่มแรก..สนุกอ่า~~~


ป.ล. ถึง somegirl ที่ไม่ได้อยู่ในไทย...เป็นอะไรหรือเปล่า?  ดูอาการไม่ค่อยดีนะ  มีอะไรก็บอก...ยู้หนะห่วงนะ  แม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นาน  แต่...ยู้ก็คิดถึงและรักเสมอนะ (ยิ้ม)  สู้สู้ สู้ตาย!!
ป.ล.2 แพร~  แกจะเลิกงอนได้ยังอ่า~?
ป.ล.3 บอร์ดโมโคอิเกะ เปลี่ยน บีจีแล้วค่ะ (ยิ้ม)

คิดถึง พลอย  เกท  เอ๋  วิ  เบนซ์  สิ  นู๋  ภัทร  ยีน
คิดถึง เพื่อน 6-8
คิดถึง ทิพย์  ศรี  และเพื่อน ๆ ที่ ซคค.
คิดถึง เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่กี้  พี่น้อย  พี่ตาล  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง พี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ เมนเจเจ ค่ะ
คิดถึง พี่สาว(ไม่ได้เจอกันเลย)
คิดถึง แพร
คิดถึง เป็ด
คิดถึง ลูกแก้ว
คิดถึง โมโคะ
คิดถึง แม่นาง 
คิดถึง ชางมินนี่

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-kun

"...เพราะผมกลัวการที่จะเดินไปด้วยกันสองคน
และสุดท้าย ก็ทิ้งให้ผม

เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง

ผมกลัววันเวลาแบบนั้น และผมก็กลัววันเวลาตอนนี้....
ถึงแม้จะถอนหายใจโดยที่ใครๆ ไม่เห็น..."

From  :::  wakamama  :::  Yosakura-san  ^^

ขึ้นเป็น  Topic  เป็นรอบที่ 3 แล้ว  ไม่รู้สิคะ...เวลาที่ไม่สบายใจยู้ก็มักจะคิดถึงคำพูดประโยคนี้เสมอ  เพราะฉะนั้นถ้าเห็นว่ายู้ขึ้นประโยคนี้เมื่อไร  รู้ได้เลยว่ากำลังอยู่ในโหมดที่กำลังสับสนอยู่

ถ้าถามว่าชอบมั้ย?  ชอบมาก ๆ เลยหละค่ะ...

ก็อย่างที่บอก...ถ้ามีเรื่องไม่สบายมักจะคิดถึงเรื่องนี้  อาจจะเพราะว่ายู้หนะ...กลัวการอยู่คนเดียวหละมั้ง  เหตุการณ์หลาย ๆ อย่างมันทำให้ยู้กลัวและไม่กล้าที่จะตอบรับน้ำใจของคนอื่น ๆ  เพราะบางทีก็คิดว่า...ถ้าเค้าปล่อยเราไว้คนเดียว  เคว้งคว้างอยู่บนเส้นทางที่ดำมืดและยาวไกล  โดยที่ไม่มีใครมายืนเคียงข้างและเดินไปเป็นเพื่อน 

ยู้จะทำยังไง?
ยู้จะทนได้เหรอ?

ไม่ได้...ยู้ทนไม่ได้แน่ ๆ 

บางทีนะคะ...เราก็พยายามที่จะดูแลความรักที่เค้าได้มอบให้  พยายามที่จะไม่ได้เกิดเป็นรอยแตกร้าวหรืออื่น ๆ  แต่ทำไม...ยิ่งเราถนอมมันก็เหมือนกับว่ายิ่งแตกง่ายขึ้น  บางทีเราทนุถนอมอย่างดีแต่ก็กลับมีรอยบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว  บางทีอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก  เพราะต้องบอกตัวเองว่าเราจะต้องเข้มแข็งให้ได้  บางทีเราพยายามจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น  แต่มันก็กลับแย่ลงมากกว่าเดิม

บางที...เราก็รู้สึกเหมือนกับถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว  โดยที่ไม่มีใครมาเดินเป็นเพื่อน
หรือว่า...ยู้จะทำตัวยู้เองนะ....
หรือว่า...ยู้อาจจะคิดมากไปคนเดียว
อาจจะเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งหละมั้ง...

อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบ  บ้า ๆ บอ ในช่วงหน้าฝนอย่างนี้ก็ได้ค่ะ...
ก็หน้าฝนหนะ  มักจะทำให้คนเรารู้สึกเศร้าไปกับท้องฟ้าสีเทาหม่นนี่~
ท้องฟ้ายามหน้าฝนเป็นท้องฟ้าที่ยู้เกลียดมากที่สุด  นั่นก็เพราะว่าเห็นท้องฟ้าสีเทาหม่นทีไร  น้ำตามันพาลจะไหลทุกที...
เวลาฝนตกมันก็เหมือนกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้...ถ้าถามว่าเกลียดมั้ย?  เกลียด...แต่ในความเกลียดนั้นก็มีความชอบเวลาฝนตกแฝงตัวเอาไว้อยู่ด้วย  (งงมั้ย?)

อือ...ยู้ไม่ได้ร้องไห้มานานเท่าไรแล้วนะ?  ตั้งแต่ตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็ประมาณหลายเดือนได้แล้ว
รู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นเยอะ  แม้ว่าเมื่อก่อนยู้จะเป็นคนที่เข้มแข็งกว่านี้มากก็ตาม...แต่พักนี้มันก็เหมือนกับว่าเราอ่อนแออีกแล้วหละ  แต่ไม่ว่ายังไงยู้ก็จะต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้  เพราะว่าอนาคตเรายังจะต้องเจออะไรอีกมากมาย  ถ้าหากว่าเราท้อแท้เราจะอยู่ในสังคมได้ยังไง...จริงมั้ยคะ?

เพราะฉะนั้น...กัมบัตเตะ  อิคิมัสโช่ย!! (หัวเราะ)

ถ้ายู้ทำตัวเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา  หรือไม่ก็...ทำตัวเย็นชาใส่เพื่อน ๆ  คิดได้เลยว่า...ยู้กำลังกลัวการที่จะโดนปล่อยทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียว  กลัวว่าจะโดนทิ้งให้เดินเพียงลำพัง...เพราะว่ายู้ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว  ยู้ไม่อยากจะโดนปล่อยทิ้งไว้เพียงคนเดียว...

ขอบคุณเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยยืนอยู่เคียงข้างเสมอ  ไม่ว่าจะอยู่ในโหมดไหน...ก็คอยคลายเครียดให้
ขอบคุณเด็กผู้หญิงอีกคน  ที่ยืนอยู่เคียงข้างไม่ไปไหนเช่นกัน
ขอบคุณพี่สาว  แม้ว่าตอนนี้เราทั้งสองคนจะไม่ได้คุยกันเลย  แต่ยู้ก็ยังคิดถึงพี่สาวอยู่เสมอ...ยังคอยอ่านจดหมายที่พี่สาวเคยเขียนให้อยู่เสมอเช่นกัน
ขอบคุณพี่ก้อย  ที่คอยฟังยู้บ่นไร้สาระ  เรื่องราวที่ไม่มีสาระอะไร...แต่พี่ก้อยก็ยังทนฟังอยู่ (หัวเราะ)
ขอบคุณเกท พลอย เอ๋ วิ เบนซ์...ไม่รู้จะบอกอะไรดี...แต่ก็ขอบคุณ
ขอบคุณทุก ๆ คนที่คอยอยู่เคียงข้างกัน...ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ...
ขอบคุณเป็ดพี  แม้จะอยู่คนละฟากโลก  แม้จะไม่ค่อยได้เจอกัน  แม้ว่าเวลาจะต่างกันตั้ง 12 ชั่วโมง  แต่ยู้ก็ยังคิดถึงเป็ดเสมอ  ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน...กลับมาเมื่อไรต้องส่งเมลบอกก่อนนะ...(อยากเจอเป็ดชะมัด!!)

ป.ล.  อ่า...เหมือนกำลังลาไปบวชเลยแฮะ
ป.ล.2  พี่โย  เข้ามารอบนี้ก็ไม่ต้อง งง เหมือนเดิมนะคะ
ป.ล.3  ได้อารมณ์เศร้าเลยนะเนี่ย
ป.ล.4  งื่อ...เปลี่ยน บีจี เป็น  namida  ดีมั้ยนะ? (หัวเราะ)
ป.ล.5  ง่วง หงาว หาว นอน...คร่อกกกกกกกก(หัวเราะ)
ป.ล.6  เมื่อไรเป็ดจะกลับไทยอะ?

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  สิ   ยีน  วุ้น  แนน 
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

งี๊ด....อยากดู silent hill หละ  แต่คุณน้องสุดที่รักบอกไม่อยากดู  ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า

"กลัวผี"

ทั้งที่เจ๊มันอยากดูแทบจะขาดใจ  ชริ!!  แอบเคือง...

อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี

อยากดูหนังผี!!!

ไม่รู้ทำไมนะ...แต่ยู้ชอบหนังผีเอามาก ๆ เลยหละค่ะ  แบบว่ายิ่งน่ากลัวก็ยิ่งชอบ  แต่เวลาดูก็จะปิดตา  ปิดตาหมดเลย  แล้วก็จะมองไม่เห็นผี  เพื่อน ๆ ก็จะด่ากันว่า

"แล้วอย่างนี้จะดูหนังผีไปทำไม?"

ก็ชอบนะ  แต่ก็ปิดตาเวลาดู...พอดูจบแล้วก็หลอน  ยิ่งตอนนอนคนเดียวนะคะ...หลอนนู่นหลอนนี่  อยากจะบ้าตาย  แล้วก็ชอบแกล้งคนอื่น...ชอบเล่าเรื่องผีให้คนอื่นฟัง  ตอนตี 1 ตี 2  แม้ว่าไอ้คนที่ฟังมันจะขอให้หยุดเล่าก็ตาม(หัวเราะ)

ตอนนี้หนังผีเข้ามาตั้งหลายเรื่องแหนะ  ทั้ง silent hill , เด็กเห็นผี , แล้วก็อะไรน๊า...ไอ้ที่ชื่อเรื่องมันประมาณว่าตระกูลเลี้ยงผีมั้ง?...นั่นหละ  อยากดูหนังผีจัง...


......................
......................


ตอนนี้กำลังอ่าน Death Note เล่ม 1 ค่ะ  ทั้งที่คุณน้องสุดที่รัก(คนเดิม)ก็เคยเรียกให้อ่านแล้ว  แต่ยู้ก็ปฏิเสธเสียงเดียวว่า

"ไม่อ่าน"

และไม่อ่านตอนนั้นก็กลับกลายมาอ่านตอนนี้...(หัวเราะ)  รู้งี้น่าจะอ่านตั้งแต่ตอนที่มันเรียกให้อ่าน  ตอนนี้เลยต้องมานั่งอ่านตั้งแต่เล่มแรก..สนุกอ่า~~~


ป.ล. ถึง somegirl ที่ไม่ได้อยู่ในไทย...เป็นอะไรหรือเปล่า?  ดูอาการไม่ค่อยดีนะ  มีอะไรก็บอก...ยู้หนะห่วงนะ  แม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นาน  แต่...ยู้ก็คิดถึงและรักเสมอนะ (ยิ้ม)  สู้สู้ สู้ตาย!!
ป.ล.2 แพร~  แกจะเลิกงอนได้ยังอ่า~?
ป.ล.3 บอร์ดโมโคอิเกะ เปลี่ยน บีจีแล้วค่ะ (ยิ้ม)

คิดถึง พลอย  เกท  เอ๋  วิ  เบนซ์  สิ  นู๋  ภัทร  ยีน
คิดถึง เพื่อน 6-8
คิดถึง ทิพย์  ศรี  และเพื่อน ๆ ที่ ซคค.
คิดถึง เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่กี้  พี่น้อย  พี่ตาล  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง พี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ เมนเจเจ ค่ะ
คิดถึง พี่สาว(ไม่ได้เจอกันเลย)
คิดถึง แพร
คิดถึง เป็ด
คิดถึง ลูกแก้ว
คิดถึง โมโคะ
คิดถึง แม่นาง 
คิดถึง ชางมินนี่

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-kun

"...เพราะผมกลัวการที่จะเดินไปด้วยกันสองคน
และสุดท้าย ก็ทิ้งให้ผม

เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง

ผมกลัววันเวลาแบบนั้น และผมก็กลัววันเวลาตอนนี้....
ถึงแม้จะถอนหายใจโดยที่ใครๆ ไม่เห็น..."

From  :::  wakamama  :::  Yosakura-san  ^^

ขึ้นเป็น  Topic  เป็นรอบที่ 3 แล้ว  ไม่รู้สิคะ...เวลาที่ไม่สบายใจยู้ก็มักจะคิดถึงคำพูดประโยคนี้เสมอ  เพราะฉะนั้นถ้าเห็นว่ายู้ขึ้นประโยคนี้เมื่อไร  รู้ได้เลยว่ากำลังอยู่ในโหมดที่กำลังสับสนอยู่

ถ้าถามว่าชอบมั้ย?  ชอบมาก ๆ เลยหละค่ะ...

ก็อย่างที่บอก...ถ้ามีเรื่องไม่สบายมักจะคิดถึงเรื่องนี้  อาจจะเพราะว่ายู้หนะ...กลัวการอยู่คนเดียวหละมั้ง  เหตุการณ์หลาย ๆ อย่างมันทำให้ยู้กลัวและไม่กล้าที่จะตอบรับน้ำใจของคนอื่น ๆ  เพราะบางทีก็คิดว่า...ถ้าเค้าปล่อยเราไว้คนเดียว  เคว้งคว้างอยู่บนเส้นทางที่ดำมืดและยาวไกล  โดยที่ไม่มีใครมายืนเคียงข้างและเดินไปเป็นเพื่อน 

ยู้จะทำยังไง?
ยู้จะทนได้เหรอ?

ไม่ได้...ยู้ทนไม่ได้แน่ ๆ 

บางทีนะคะ...เราก็พยายามที่จะดูแลความรักที่เค้าได้มอบให้  พยายามที่จะไม่ได้เกิดเป็นรอยแตกร้าวหรืออื่น ๆ  แต่ทำไม...ยิ่งเราถนอมมันก็เหมือนกับว่ายิ่งแตกง่ายขึ้น  บางทีเราทนุถนอมอย่างดีแต่ก็กลับมีรอยบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว  บางทีอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก  เพราะต้องบอกตัวเองว่าเราจะต้องเข้มแข็งให้ได้  บางทีเราพยายามจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น  แต่มันก็กลับแย่ลงมากกว่าเดิม

บางที...เราก็รู้สึกเหมือนกับถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว  โดยที่ไม่มีใครมาเดินเป็นเพื่อน
หรือว่า...ยู้จะทำตัวยู้เองนะ....
หรือว่า...ยู้อาจจะคิดมากไปคนเดียว
อาจจะเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งหละมั้ง...

อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบ  บ้า ๆ บอ ในช่วงหน้าฝนอย่างนี้ก็ได้ค่ะ...
ก็หน้าฝนหนะ  มักจะทำให้คนเรารู้สึกเศร้าไปกับท้องฟ้าสีเทาหม่นนี่~
ท้องฟ้ายามหน้าฝนเป็นท้องฟ้าที่ยู้เกลียดมากที่สุด  นั่นก็เพราะว่าเห็นท้องฟ้าสีเทาหม่นทีไร  น้ำตามันพาลจะไหลทุกที...
เวลาฝนตกมันก็เหมือนกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้...ถ้าถามว่าเกลียดมั้ย?  เกลียด...แต่ในความเกลียดนั้นก็มีความชอบเวลาฝนตกแฝงตัวเอาไว้อยู่ด้วย  (งงมั้ย?)

อือ...ยู้ไม่ได้ร้องไห้มานานเท่าไรแล้วนะ?  ตั้งแต่ตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็ประมาณหลายเดือนได้แล้ว
รู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นเยอะ  แม้ว่าเมื่อก่อนยู้จะเป็นคนที่เข้มแข็งกว่านี้มากก็ตาม...แต่พักนี้มันก็เหมือนกับว่าเราอ่อนแออีกแล้วหละ  แต่ไม่ว่ายังไงยู้ก็จะต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้  เพราะว่าอนาคตเรายังจะต้องเจออะไรอีกมากมาย  ถ้าหากว่าเราท้อแท้เราจะอยู่ในสังคมได้ยังไง...จริงมั้ยคะ?

เพราะฉะนั้น...กัมบัตเตะ  อิคิมัสโช่ย!! (หัวเราะ)

ถ้ายู้ทำตัวเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา  หรือไม่ก็...ทำตัวเย็นชาใส่เพื่อน ๆ  คิดได้เลยว่า...ยู้กำลังกลัวการที่จะโดนปล่อยทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียว  กลัวว่าจะโดนทิ้งให้เดินเพียงลำพัง...เพราะว่ายู้ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว  ยู้ไม่อยากจะโดนปล่อยทิ้งไว้เพียงคนเดียว...

ขอบคุณเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยยืนอยู่เคียงข้างเสมอ  ไม่ว่าจะอยู่ในโหมดไหน...ก็คอยคลายเครียดให้
ขอบคุณเด็กผู้หญิงอีกคน  ที่ยืนอยู่เคียงข้างไม่ไปไหนเช่นกัน
ขอบคุณพี่สาว  แม้ว่าตอนนี้เราทั้งสองคนจะไม่ได้คุยกันเลย  แต่ยู้ก็ยังคิดถึงพี่สาวอยู่เสมอ...ยังคอยอ่านจดหมายที่พี่สาวเคยเขียนให้อยู่เสมอเช่นกัน
ขอบคุณพี่ก้อย  ที่คอยฟังยู้บ่นไร้สาระ  เรื่องราวที่ไม่มีสาระอะไร...แต่พี่ก้อยก็ยังทนฟังอยู่ (หัวเราะ)
ขอบคุณเกท พลอย เอ๋ วิ เบนซ์...ไม่รู้จะบอกอะไรดี...แต่ก็ขอบคุณ
ขอบคุณทุก ๆ คนที่คอยอยู่เคียงข้างกัน...ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ...
ขอบคุณเป็ดพี  แม้จะอยู่คนละฟากโลก  แม้จะไม่ค่อยได้เจอกัน  แม้ว่าเวลาจะต่างกันตั้ง 12 ชั่วโมง  แต่ยู้ก็ยังคิดถึงเป็ดเสมอ  ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน...กลับมาเมื่อไรต้องส่งเมลบอกก่อนนะ...(อยากเจอเป็ดชะมัด!!)

ป.ล.  อ่า...เหมือนกำลังลาไปบวชเลยแฮะ
ป.ล.2  พี่โย  เข้ามารอบนี้ก็ไม่ต้อง งง เหมือนเดิมนะคะ
ป.ล.3  ได้อารมณ์เศร้าเลยนะเนี่ย
ป.ล.4  งื่อ...เปลี่ยน บีจี เป็น  namida  ดีมั้ยนะ? (หัวเราะ)
ป.ล.5  ง่วง หงาว หาว นอน...คร่อกกกกกกกก(หัวเราะ)
ป.ล.6  เมื่อไรเป็ดจะกลับไทยอะ?

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  สิ   ยีน  วุ้น  แนน 
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

และในที่สุด...การที่ยู้ได้ชอบคุณชายจุนโนะสุเกะ  มันก็ครบ 3 ปีแล้ว

ปีนี้ขี้เกียจเล่าแล้วหละว่าไปเจอจุนโนะยังไง...เพราะว่าเล่าเหมือนกันทุกปี  เริ่มเบื่อ ๆ แล้ว...

แต่รู้ว่าวันนี้เมื่อสามปีก่อนนั้น  เป็นวันที่แอบเพ้อไปเลยหละ...

คนอะไร  ตาก็ตี่  ยิ้มก็สวย  โอ๊ย~  จุนโนะยิ้มทียู้จะละลายไปให้ได้...แต่ที่จะละลายเนี่ย  เมื่อสามปีก่อนนะคะ

ตอนนี้ก็มีบ้างที่เห็นจุนโนะยิ้มแล้วถูกใจ...แต่เหมือนพักหลัง ๆ จะเทใจไปให้ชางมินนี่เสียมากกว่า(หัวเราะ)  อ๊ะ!  วันนี้ต้องเป็นวันของจุนโนะสินะ....

พอคิดว่าชอบจุนโนะครบ 3 ปีทีไร  ยู้ก็อดที่จะกลัวไม่ได้ว่ายู้จะเลิกชอบจุนโนะ  นั่นก็เพราะว่าสำหรับยู้หนะ  3 ปี ก็คือปีอาถรรพณ์  เพราะยู้ชอบแต่ละคนไม่เคยเกิน 3 ปีสักที  บางทีชอบถึง 3 ปีก็เลิกชอบไปซะงั้นอะ  ก็เลยอดที่จะหวั่น ๆ ไม่ได้...

กลัวจริง ๆ น๊า~

.....................
....................

เคยมีคนถามยู้ว่า "ทำไมถึงชอบจุนโนะ?"
อือ~...นั่งคิดตั้งนานแหนะค่ะ...

ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบรอยยิ้มของจุนโนะ
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาที่จุนโนะพูดแล้วฟังไม่รู้เรื่อง  ทั้งที่ของจินหรือของคนอื่นยู้จะพอฟังออก(หัวเราะ)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเสียงเป็ด ๆ ของจุนโนะ  แม้ว่าจะมีว่ามีด่าไปบ้าง  แต่ถ้าถามว่าชอบมั้ย..ก็ชอบนะ (แต่ชอบเสียงจินมากกว่า)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบตาตี่ ๆ ของจุนโนะเวลายิ้ม
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาจุนโนะเอโร่ยแล้วไม่เคยเห็นว่าจุนโนะเอโร่ยขึ้นสักที (ยกเว้นโนะเด้ง ๆ อันนั้น)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบมองเวลาจุนโนะตีลังกา  ว่าจะตีลังกาพลาดบ้างหรือเปล่า(แล้วก็เห็นในซันเดย์ 15)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาที่จุนโนะโดนจินคุงแกล้ง
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าจุนโนะไม่เคยสนแฟนเพลงตัวเองเลย  ทั้งที่ยืนอยู่ข้างหน้าแท้ ๆ
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าจุนโนะชอบเล่นมุกแป้ก  ซึ่งไม่ฮาเลยสักครั้ง
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่า...จุนโนะที่เป็นจุนโนะ

 

ไม่อยากจะสัญญา...เพราะไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า?

แต่ยู้จะชอบจุนโนะต่อไปนะ....(หัวเราะ)

ป.ล.  เข้ามาอ่านแล้วเม้นท์กันด้วยน๊า~~~~
ป.ล.2  เหมือนจะมีแต่จุนโนะกับจุนโนะและจุนโนะ  (แต่หัวไดและบีจี  แล้วก็ไอ้เลื่อน ก็ยังคงเป็นชางมินนี่)
ป.ล.3  ตากฝน  เริ่มมีอาการเป็นหวัดแล้ว...
ป.ล.4  จะต้องแปล Happy ซัปไตเติ้ลจีนให้ได้!!!
ป.ล.5   ต่อไปนี้ก็จะเข้าสู่ช่วงปีที่ 4 ที่ชอบจุนโนะแล้วสินะ!!!!!   กัมบัตเตะ  อิคิมัสโช่ย!!!~~  (โช่ย!!!!)

ป.ล.6  นั่งดูพระราชกรณียกิจของในหลวงแล้วนั่งร้องไห้หละค่ะ  ท่านทรงทำหลายอย่างให้ประเทศชาติ  แล้วประเทศชาติเคยให้อะไรในหลวงกลับคืนบ้างหรือเปล่า?  มีแต่โกงกินบ้านเมืองเท่านั้น... (.......Get out !!!) (หัวเราะ)

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  สิ   ยีน  วุ้น  แนน 
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้ พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  พี่ก้อย
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

งี๊ด....อยากดู silent hill หละ  แต่คุณน้องสุดที่รักบอกไม่อยากดู  ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า

"กลัวผี"

ทั้งที่เจ๊มันอยากดูแทบจะขาดใจ  ชริ!!  แอบเคือง...

อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี

อยากดูหนังผี!!!

ไม่รู้ทำไมนะ...แต่ยู้ชอบหนังผีเอามาก ๆ เลยหละค่ะ  แบบว่ายิ่งน่ากลัวก็ยิ่งชอบ  แต่เวลาดูก็จะปิดตา  ปิดตาหมดเลย  แล้วก็จะมองไม่เห็นผี  เพื่อน ๆ ก็จะด่ากันว่า

"แล้วอย่างนี้จะดูหนังผีไปทำไม?"

ก็ชอบนะ  แต่ก็ปิดตาเวลาดู...พอดูจบแล้วก็หลอน  ยิ่งตอนนอนคนเดียวนะคะ...หลอนนู่นหลอนนี่  อยากจะบ้าตาย  แล้วก็ชอบแกล้งคนอื่น...ชอบเล่าเรื่องผีให้คนอื่นฟัง  ตอนตี 1 ตี 2  แม้ว่าไอ้คนที่ฟังมันจะขอให้หยุดเล่าก็ตาม(หัวเราะ)

ตอนนี้หนังผีเข้ามาตั้งหลายเรื่องแหนะ  ทั้ง silent hill , เด็กเห็นผี , แล้วก็อะไรน๊า...ไอ้ที่ชื่อเรื่องมันประมาณว่าตระกูลเลี้ยงผีมั้ง?...นั่นหละ  อยากดูหนังผีจัง...


......................
......................


ตอนนี้กำลังอ่าน Death Note เล่ม 1 ค่ะ  ทั้งที่คุณน้องสุดที่รัก(คนเดิม)ก็เคยเรียกให้อ่านแล้ว  แต่ยู้ก็ปฏิเสธเสียงเดียวว่า

"ไม่อ่าน"

และไม่อ่านตอนนั้นก็กลับกลายมาอ่านตอนนี้...(หัวเราะ)  รู้งี้น่าจะอ่านตั้งแต่ตอนที่มันเรียกให้อ่าน  ตอนนี้เลยต้องมานั่งอ่านตั้งแต่เล่มแรก..สนุกอ่า~~~


ป.ล. ถึง somegirl ที่ไม่ได้อยู่ในไทย...เป็นอะไรหรือเปล่า?  ดูอาการไม่ค่อยดีนะ  มีอะไรก็บอก...ยู้หนะห่วงนะ  แม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นาน  แต่...ยู้ก็คิดถึงและรักเสมอนะ (ยิ้ม)  สู้สู้ สู้ตาย!!
ป.ล.2 แพร~  แกจะเลิกงอนได้ยังอ่า~?
ป.ล.3 บอร์ดโมโคอิเกะ เปลี่ยน บีจีแล้วค่ะ (ยิ้ม)

คิดถึง พลอย  เกท  เอ๋  วิ  เบนซ์  สิ  นู๋  ภัทร  ยีน
คิดถึง เพื่อน 6-8
คิดถึง ทิพย์  ศรี  และเพื่อน ๆ ที่ ซคค.
คิดถึง เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่กี้  พี่น้อย  พี่ตาล  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง พี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ เมนเจเจ ค่ะ
คิดถึง พี่สาว(ไม่ได้เจอกันเลย)
คิดถึง แพร
คิดถึง เป็ด
คิดถึง ลูกแก้ว
คิดถึง โมโคะ
คิดถึง แม่นาง 
คิดถึง ชางมินนี่

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-kun

"...เพราะผมกลัวการที่จะเดินไปด้วยกันสองคน
และสุดท้าย ก็ทิ้งให้ผม

เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง

ผมกลัววันเวลาแบบนั้น และผมก็กลัววันเวลาตอนนี้....
ถึงแม้จะถอนหายใจโดยที่ใครๆ ไม่เห็น..."

From  :::  wakamama  :::  Yosakura-san  ^^

ขึ้นเป็น  Topic  เป็นรอบที่ 3 แล้ว  ไม่รู้สิคะ...เวลาที่ไม่สบายใจยู้ก็มักจะคิดถึงคำพูดประโยคนี้เสมอ  เพราะฉะนั้นถ้าเห็นว่ายู้ขึ้นประโยคนี้เมื่อไร  รู้ได้เลยว่ากำลังอยู่ในโหมดที่กำลังสับสนอยู่

ถ้าถามว่าชอบมั้ย?  ชอบมาก ๆ เลยหละค่ะ...

ก็อย่างที่บอก...ถ้ามีเรื่องไม่สบายมักจะคิดถึงเรื่องนี้  อาจจะเพราะว่ายู้หนะ...กลัวการอยู่คนเดียวหละมั้ง  เหตุการณ์หลาย ๆ อย่างมันทำให้ยู้กลัวและไม่กล้าที่จะตอบรับน้ำใจของคนอื่น ๆ  เพราะบางทีก็คิดว่า...ถ้าเค้าปล่อยเราไว้คนเดียว  เคว้งคว้างอยู่บนเส้นทางที่ดำมืดและยาวไกล  โดยที่ไม่มีใครมายืนเคียงข้างและเดินไปเป็นเพื่อน 

ยู้จะทำยังไง?
ยู้จะทนได้เหรอ?

ไม่ได้...ยู้ทนไม่ได้แน่ ๆ 

บางทีนะคะ...เราก็พยายามที่จะดูแลความรักที่เค้าได้มอบให้  พยายามที่จะไม่ได้เกิดเป็นรอยแตกร้าวหรืออื่น ๆ  แต่ทำไม...ยิ่งเราถนอมมันก็เหมือนกับว่ายิ่งแตกง่ายขึ้น  บางทีเราทนุถนอมอย่างดีแต่ก็กลับมีรอยบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว  บางทีอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก  เพราะต้องบอกตัวเองว่าเราจะต้องเข้มแข็งให้ได้  บางทีเราพยายามจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น  แต่มันก็กลับแย่ลงมากกว่าเดิม

บางที...เราก็รู้สึกเหมือนกับถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว  โดยที่ไม่มีใครมาเดินเป็นเพื่อน
หรือว่า...ยู้จะทำตัวยู้เองนะ....
หรือว่า...ยู้อาจจะคิดมากไปคนเดียว
อาจจะเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งหละมั้ง...

อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบ  บ้า ๆ บอ ในช่วงหน้าฝนอย่างนี้ก็ได้ค่ะ...
ก็หน้าฝนหนะ  มักจะทำให้คนเรารู้สึกเศร้าไปกับท้องฟ้าสีเทาหม่นนี่~
ท้องฟ้ายามหน้าฝนเป็นท้องฟ้าที่ยู้เกลียดมากที่สุด  นั่นก็เพราะว่าเห็นท้องฟ้าสีเทาหม่นทีไร  น้ำตามันพาลจะไหลทุกที...
เวลาฝนตกมันก็เหมือนกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้...ถ้าถามว่าเกลียดมั้ย?  เกลียด...แต่ในความเกลียดนั้นก็มีความชอบเวลาฝนตกแฝงตัวเอาไว้อยู่ด้วย  (งงมั้ย?)

อือ...ยู้ไม่ได้ร้องไห้มานานเท่าไรแล้วนะ?  ตั้งแต่ตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็ประมาณหลายเดือนได้แล้ว
รู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นเยอะ  แม้ว่าเมื่อก่อนยู้จะเป็นคนที่เข้มแข็งกว่านี้มากก็ตาม...แต่พักนี้มันก็เหมือนกับว่าเราอ่อนแออีกแล้วหละ  แต่ไม่ว่ายังไงยู้ก็จะต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้  เพราะว่าอนาคตเรายังจะต้องเจออะไรอีกมากมาย  ถ้าหากว่าเราท้อแท้เราจะอยู่ในสังคมได้ยังไง...จริงมั้ยคะ?

เพราะฉะนั้น...กัมบัตเตะ  อิคิมัสโช่ย!! (หัวเราะ)

ถ้ายู้ทำตัวเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา  หรือไม่ก็...ทำตัวเย็นชาใส่เพื่อน ๆ  คิดได้เลยว่า...ยู้กำลังกลัวการที่จะโดนปล่อยทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียว  กลัวว่าจะโดนทิ้งให้เดินเพียงลำพัง...เพราะว่ายู้ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว  ยู้ไม่อยากจะโดนปล่อยทิ้งไว้เพียงคนเดียว...

ขอบคุณเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยยืนอยู่เคียงข้างเสมอ  ไม่ว่าจะอยู่ในโหมดไหน...ก็คอยคลายเครียดให้
ขอบคุณเด็กผู้หญิงอีกคน  ที่ยืนอยู่เคียงข้างไม่ไปไหนเช่นกัน
ขอบคุณพี่สาว  แม้ว่าตอนนี้เราทั้งสองคนจะไม่ได้คุยกันเลย  แต่ยู้ก็ยังคิดถึงพี่สาวอยู่เสมอ...ยังคอยอ่านจดหมายที่พี่สาวเคยเขียนให้อยู่เสมอเช่นกัน
ขอบคุณพี่ก้อย  ที่คอยฟังยู้บ่นไร้สาระ  เรื่องราวที่ไม่มีสาระอะไร...แต่พี่ก้อยก็ยังทนฟังอยู่ (หัวเราะ)
ขอบคุณเกท พลอย เอ๋ วิ เบนซ์...ไม่รู้จะบอกอะไรดี...แต่ก็ขอบคุณ
ขอบคุณทุก ๆ คนที่คอยอยู่เคียงข้างกัน...ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ...
ขอบคุณเป็ดพี  แม้จะอยู่คนละฟากโลก  แม้จะไม่ค่อยได้เจอกัน  แม้ว่าเวลาจะต่างกันตั้ง 12 ชั่วโมง  แต่ยู้ก็ยังคิดถึงเป็ดเสมอ  ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน...กลับมาเมื่อไรต้องส่งเมลบอกก่อนนะ...(อยากเจอเป็ดชะมัด!!)

ป.ล.  อ่า...เหมือนกำลังลาไปบวชเลยแฮะ
ป.ล.2  พี่โย  เข้ามารอบนี้ก็ไม่ต้อง งง เหมือนเดิมนะคะ
ป.ล.3  ได้อารมณ์เศร้าเลยนะเนี่ย
ป.ล.4  งื่อ...เปลี่ยน บีจี เป็น  namida  ดีมั้ยนะ? (หัวเราะ)
ป.ล.5  ง่วง หงาว หาว นอน...คร่อกกกกกกกก(หัวเราะ)
ป.ล.6  เมื่อไรเป็ดจะกลับไทยอะ?

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  สิ   ยีน  วุ้น  แนน 
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

และในที่สุด...การที่ยู้ได้ชอบคุณชายจุนโนะสุเกะ  มันก็ครบ 3 ปีแล้ว

ปีนี้ขี้เกียจเล่าแล้วหละว่าไปเจอจุนโนะยังไง...เพราะว่าเล่าเหมือนกันทุกปี  เริ่มเบื่อ ๆ แล้ว...

แต่รู้ว่าวันนี้เมื่อสามปีก่อนนั้น  เป็นวันที่แอบเพ้อไปเลยหละ...

คนอะไร  ตาก็ตี่  ยิ้มก็สวย  โอ๊ย~  จุนโนะยิ้มทียู้จะละลายไปให้ได้...แต่ที่จะละลายเนี่ย  เมื่อสามปีก่อนนะคะ

ตอนนี้ก็มีบ้างที่เห็นจุนโนะยิ้มแล้วถูกใจ...แต่เหมือนพักหลัง ๆ จะเทใจไปให้ชางมินนี่เสียมากกว่า(หัวเราะ)  อ๊ะ!  วันนี้ต้องเป็นวันของจุนโนะสินะ....

พอคิดว่าชอบจุนโนะครบ 3 ปีทีไร  ยู้ก็อดที่จะกลัวไม่ได้ว่ายู้จะเลิกชอบจุนโนะ  นั่นก็เพราะว่าสำหรับยู้หนะ  3 ปี ก็คือปีอาถรรพณ์  เพราะยู้ชอบแต่ละคนไม่เคยเกิน 3 ปีสักที  บางทีชอบถึง 3 ปีก็เลิกชอบไปซะงั้นอะ  ก็เลยอดที่จะหวั่น ๆ ไม่ได้...

กลัวจริง ๆ น๊า~

.....................
....................

เคยมีคนถามยู้ว่า "ทำไมถึงชอบจุนโนะ?"
อือ~...นั่งคิดตั้งนานแหนะค่ะ...

ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบรอยยิ้มของจุนโนะ
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาที่จุนโนะพูดแล้วฟังไม่รู้เรื่อง  ทั้งที่ของจินหรือของคนอื่นยู้จะพอฟังออก(หัวเราะ)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเสียงเป็ด ๆ ของจุนโนะ  แม้ว่าจะมีว่ามีด่าไปบ้าง  แต่ถ้าถามว่าชอบมั้ย..ก็ชอบนะ (แต่ชอบเสียงจินมากกว่า)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบตาตี่ ๆ ของจุนโนะเวลายิ้ม
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาจุนโนะเอโร่ยแล้วไม่เคยเห็นว่าจุนโนะเอโร่ยขึ้นสักที (ยกเว้นโนะเด้ง ๆ อันนั้น)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบมองเวลาจุนโนะตีลังกา  ว่าจะตีลังกาพลาดบ้างหรือเปล่า(แล้วก็เห็นในซันเดย์ 15)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาที่จุนโนะโดนจินคุงแกล้ง
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าจุนโนะไม่เคยสนแฟนเพลงตัวเองเลย  ทั้งที่ยืนอยู่ข้างหน้าแท้ ๆ
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าจุนโนะชอบเล่นมุกแป้ก  ซึ่งไม่ฮาเลยสักครั้ง
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่า...จุนโนะที่เป็นจุนโนะ

 

ไม่อยากจะสัญญา...เพราะไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า?

แต่ยู้จะชอบจุนโนะต่อไปนะ....(หัวเราะ)

ป.ล.  เข้ามาอ่านแล้วเม้นท์กันด้วยน๊า~~~~
ป.ล.2  เหมือนจะมีแต่จุนโนะกับจุนโนะและจุนโนะ  (แต่หัวไดและบีจี  แล้วก็ไอ้เลื่อน ก็ยังคงเป็นชางมินนี่)
ป.ล.3  ตากฝน  เริ่มมีอาการเป็นหวัดแล้ว...
ป.ล.4  จะต้องแปล Happy ซัปไตเติ้ลจีนให้ได้!!!
ป.ล.5   ต่อไปนี้ก็จะเข้าสู่ช่วงปีที่ 4 ที่ชอบจุนโนะแล้วสินะ!!!!!   กัมบัตเตะ  อิคิมัสโช่ย!!!~~  (โช่ย!!!!)

ป.ล.6  นั่งดูพระราชกรณียกิจของในหลวงแล้วนั่งร้องไห้หละค่ะ  ท่านทรงทำหลายอย่างให้ประเทศชาติ  แล้วประเทศชาติเคยให้อะไรในหลวงกลับคืนบ้างหรือเปล่า?  มีแต่โกงกินบ้านเมืองเท่านั้น... (.......Get out !!!) (หัวเราะ)

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  สิ   ยีน  วุ้น  แนน 
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้ พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  พี่ก้อย
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

 "...แต่ผม ก็ยืนอยู่และเข้มแข็งในเส้นทางของตัวเอง...
และสัญญาว่า จะไม่ให้ใคร มาลุกล้ำหรือเดินไปเส้นทางเดียวกับผมอีกแล้ว...

เพราะผมกลัวการที่จะเดินไปด้วยกันสองคน
และสุดท้าย ก็ทิ้งให้ผม
เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง..."

From :: wakamama :: Yosakura-san

เอามาขึ้นอีกครั้ง  กลาย ๆ ว่าจะเป็น Topic หละค่ะ...
เรื่องนี้...เป็นฟิคของพี่โยซากุระ  เป็นชอตฟิคเรื่องแรก(มั้ง)ที่ยู้ได้อ่านของพี่เค้า...

และเป็นชอตฟิคเรื่องเดียวที่ยังคงจำได้ขึ้นใจ  เป็นเรื่องเดียวที่ไม่ว่าอ่านกี่ทีก็ต้องร้องไห้ให้กับจินคุงทุกที
อาจจะเพราะว่ายู้ชอบข้อความข้างบนก็ได้มั้ง  อ่านแล้วมันอยากจะร้องไห้นะ...
อ่านแล้วเข้าใจจิตใจของจินคุงเลยหละค่ะ...

เพราะการที่เรารับใครสักคนเข้ามาในชีวิต  และเราก็สนิทกับเค้ามากที่สุด...แต่สุดท้าย  เค้ากลับปล่อยให้เราเดินเดียวดายเพียงลำพังบนเส้นทางที่เรามองไม่เห็นใคร   อย่างนี้...มันเจ็บนะคะ...

"เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง"

ประโยคนี้อ่านแล้วร้องไห้เลยหละ...

แต่อ่านแล้วก็ได้ข้อคิดเหมือนกันนะ...

ถ้าเราไม่ถนอมความรักระหว่างเค้ากับเรา  สุดท้ายก็จะเหลือเพียงแค่เราคนเดียว...บางทีอาจจะไม่ความผิดของเค้า  แต่มันเป็นความผิดของเราที่ปล่อยปละละเลยความรักที่เค้าได้มอบให้เราก็ได้นะคะ

ยู้ว่าทุกคนก็กลัวที่จะเดินไปเพียงลำพังบนเส้นทาง  ยู้เองก็กลัว...เพราะฉะนั้นทุกวันนี้ยู้ถึงได้ถนอมความรักที่คนอื่นได้มอบให้เราเอาไว้อย่างดีที่สุด  บทเรียนที่ได้รับมามันเจ็บปวดเอาการเลยหละ...และทุกวันนี้...ยู้จะต้องมานั่งคิดแล้วคิดอีกว่าเราสมควรที่จะสนิทกับคนที่เค้าเข้ามารู้จักเราหรือเปล่า?  เราควรจะรักษาระดับให้อยู่ในขนาดไหน?  เพราะว่ายู้เองก็กลัวที่จะถูกปล่อยให้เดินคนเดียวเหมือนกัน 

ยู้กลัวว่าสักวันหนึ่ง...เราจะเดินเพียงลำพังคนเดียว  โดยที่ไม่มีใครเดินเป็นเพื่อน...

ถ้าวันนั้นมีจริง  ยังไม่อยากจะคิดถึงสภาพตัวเองเลยว่าจะเป็นยังไง...(เหอ เหอ)

พักนี้...เป็นอะไรก็ไม่รู้หละค่ะ...(ยิ้ม)

ป.ล. ขอบคุณพี่ก้อย  ที่อุตส่าห์อัพไดอารี่ให้ยู้ค่ะ
ป.ล.2  พี่โยเข้ามาอ่านก็ไม่ต้อง งง นะคะ...(หัวเราะ)
ป.ล.3  ตอนนี้รวมเล่ม "แก้แค้น" ใกล้ถึงฝั่งฝันแล้วหละ

 

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  ยีน  วุ้น  แนน
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้ พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

งี๊ด....อยากดู silent hill หละ  แต่คุณน้องสุดที่รักบอกไม่อยากดู  ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า

"กลัวผี"

ทั้งที่เจ๊มันอยากดูแทบจะขาดใจ  ชริ!!  แอบเคือง...

อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี
อยากดูหนังผี

อยากดูหนังผี!!!

ไม่รู้ทำไมนะ...แต่ยู้ชอบหนังผีเอามาก ๆ เลยหละค่ะ  แบบว่ายิ่งน่ากลัวก็ยิ่งชอบ  แต่เวลาดูก็จะปิดตา  ปิดตาหมดเลย  แล้วก็จะมองไม่เห็นผี  เพื่อน ๆ ก็จะด่ากันว่า

"แล้วอย่างนี้จะดูหนังผีไปทำไม?"

ก็ชอบนะ  แต่ก็ปิดตาเวลาดู...พอดูจบแล้วก็หลอน  ยิ่งตอนนอนคนเดียวนะคะ...หลอนนู่นหลอนนี่  อยากจะบ้าตาย  แล้วก็ชอบแกล้งคนอื่น...ชอบเล่าเรื่องผีให้คนอื่นฟัง  ตอนตี 1 ตี 2  แม้ว่าไอ้คนที่ฟังมันจะขอให้หยุดเล่าก็ตาม(หัวเราะ)

ตอนนี้หนังผีเข้ามาตั้งหลายเรื่องแหนะ  ทั้ง silent hill , เด็กเห็นผี , แล้วก็อะไรน๊า...ไอ้ที่ชื่อเรื่องมันประมาณว่าตระกูลเลี้ยงผีมั้ง?...นั่นหละ  อยากดูหนังผีจัง...


......................
......................


ตอนนี้กำลังอ่าน Death Note เล่ม 1 ค่ะ  ทั้งที่คุณน้องสุดที่รัก(คนเดิม)ก็เคยเรียกให้อ่านแล้ว  แต่ยู้ก็ปฏิเสธเสียงเดียวว่า

"ไม่อ่าน"

และไม่อ่านตอนนั้นก็กลับกลายมาอ่านตอนนี้...(หัวเราะ)  รู้งี้น่าจะอ่านตั้งแต่ตอนที่มันเรียกให้อ่าน  ตอนนี้เลยต้องมานั่งอ่านตั้งแต่เล่มแรก..สนุกอ่า~~~


ป.ล. ถึง somegirl ที่ไม่ได้อยู่ในไทย...เป็นอะไรหรือเปล่า?  ดูอาการไม่ค่อยดีนะ  มีอะไรก็บอก...ยู้หนะห่วงนะ  แม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นาน  แต่...ยู้ก็คิดถึงและรักเสมอนะ (ยิ้ม)  สู้สู้ สู้ตาย!!
ป.ล.2 แพร~  แกจะเลิกงอนได้ยังอ่า~?
ป.ล.3 บอร์ดโมโคอิเกะ เปลี่ยน บีจีแล้วค่ะ (ยิ้ม)

คิดถึง พลอย  เกท  เอ๋  วิ  เบนซ์  สิ  นู๋  ภัทร  ยีน
คิดถึง เพื่อน 6-8
คิดถึง ทิพย์  ศรี  และเพื่อน ๆ ที่ ซคค.
คิดถึง เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่กี้  พี่น้อย  พี่ตาล  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง พี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ เมนเจเจ ค่ะ
คิดถึง พี่สาว(ไม่ได้เจอกันเลย)
คิดถึง แพร
คิดถึง เป็ด
คิดถึง ลูกแก้ว
คิดถึง โมโคะ
คิดถึง แม่นาง 
คิดถึง ชางมินนี่

สุดท้าย

คิดถึง TAguchi-kun

"...เพราะผมกลัวการที่จะเดินไปด้วยกันสองคน
และสุดท้าย ก็ทิ้งให้ผม

เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง

ผมกลัววันเวลาแบบนั้น และผมก็กลัววันเวลาตอนนี้....
ถึงแม้จะถอนหายใจโดยที่ใครๆ ไม่เห็น..."

From  :::  wakamama  :::  Yosakura-san  ^^

ขึ้นเป็น  Topic  เป็นรอบที่ 3 แล้ว  ไม่รู้สิคะ...เวลาที่ไม่สบายใจยู้ก็มักจะคิดถึงคำพูดประโยคนี้เสมอ  เพราะฉะนั้นถ้าเห็นว่ายู้ขึ้นประโยคนี้เมื่อไร  รู้ได้เลยว่ากำลังอยู่ในโหมดที่กำลังสับสนอยู่

ถ้าถามว่าชอบมั้ย?  ชอบมาก ๆ เลยหละค่ะ...

ก็อย่างที่บอก...ถ้ามีเรื่องไม่สบายมักจะคิดถึงเรื่องนี้  อาจจะเพราะว่ายู้หนะ...กลัวการอยู่คนเดียวหละมั้ง  เหตุการณ์หลาย ๆ อย่างมันทำให้ยู้กลัวและไม่กล้าที่จะตอบรับน้ำใจของคนอื่น ๆ  เพราะบางทีก็คิดว่า...ถ้าเค้าปล่อยเราไว้คนเดียว  เคว้งคว้างอยู่บนเส้นทางที่ดำมืดและยาวไกล  โดยที่ไม่มีใครมายืนเคียงข้างและเดินไปเป็นเพื่อน 

ยู้จะทำยังไง?
ยู้จะทนได้เหรอ?

ไม่ได้...ยู้ทนไม่ได้แน่ ๆ 

บางทีนะคะ...เราก็พยายามที่จะดูแลความรักที่เค้าได้มอบให้  พยายามที่จะไม่ได้เกิดเป็นรอยแตกร้าวหรืออื่น ๆ  แต่ทำไม...ยิ่งเราถนอมมันก็เหมือนกับว่ายิ่งแตกง่ายขึ้น  บางทีเราทนุถนอมอย่างดีแต่ก็กลับมีรอยบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว  บางทีอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก  เพราะต้องบอกตัวเองว่าเราจะต้องเข้มแข็งให้ได้  บางทีเราพยายามจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น  แต่มันก็กลับแย่ลงมากกว่าเดิม

บางที...เราก็รู้สึกเหมือนกับถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว  โดยที่ไม่มีใครมาเดินเป็นเพื่อน
หรือว่า...ยู้จะทำตัวยู้เองนะ....
หรือว่า...ยู้อาจจะคิดมากไปคนเดียว
อาจจะเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งหละมั้ง...

อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบ  บ้า ๆ บอ ในช่วงหน้าฝนอย่างนี้ก็ได้ค่ะ...
ก็หน้าฝนหนะ  มักจะทำให้คนเรารู้สึกเศร้าไปกับท้องฟ้าสีเทาหม่นนี่~
ท้องฟ้ายามหน้าฝนเป็นท้องฟ้าที่ยู้เกลียดมากที่สุด  นั่นก็เพราะว่าเห็นท้องฟ้าสีเทาหม่นทีไร  น้ำตามันพาลจะไหลทุกที...
เวลาฝนตกมันก็เหมือนกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้...ถ้าถามว่าเกลียดมั้ย?  เกลียด...แต่ในความเกลียดนั้นก็มีความชอบเวลาฝนตกแฝงตัวเอาไว้อยู่ด้วย  (งงมั้ย?)

อือ...ยู้ไม่ได้ร้องไห้มานานเท่าไรแล้วนะ?  ตั้งแต่ตอนนั้นมาถึงตอนนี้ก็ประมาณหลายเดือนได้แล้ว
รู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นเยอะ  แม้ว่าเมื่อก่อนยู้จะเป็นคนที่เข้มแข็งกว่านี้มากก็ตาม...แต่พักนี้มันก็เหมือนกับว่าเราอ่อนแออีกแล้วหละ  แต่ไม่ว่ายังไงยู้ก็จะต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้  เพราะว่าอนาคตเรายังจะต้องเจออะไรอีกมากมาย  ถ้าหากว่าเราท้อแท้เราจะอยู่ในสังคมได้ยังไง...จริงมั้ยคะ?

เพราะฉะนั้น...กัมบัตเตะ  อิคิมัสโช่ย!! (หัวเราะ)

ถ้ายู้ทำตัวเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา  หรือไม่ก็...ทำตัวเย็นชาใส่เพื่อน ๆ  คิดได้เลยว่า...ยู้กำลังกลัวการที่จะโดนปล่อยทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียว  กลัวว่าจะโดนทิ้งให้เดินเพียงลำพัง...เพราะว่ายู้ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว  ยู้ไม่อยากจะโดนปล่อยทิ้งไว้เพียงคนเดียว...

ขอบคุณเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยยืนอยู่เคียงข้างเสมอ  ไม่ว่าจะอยู่ในโหมดไหน...ก็คอยคลายเครียดให้
ขอบคุณเด็กผู้หญิงอีกคน  ที่ยืนอยู่เคียงข้างไม่ไปไหนเช่นกัน
ขอบคุณพี่สาว  แม้ว่าตอนนี้เราทั้งสองคนจะไม่ได้คุยกันเลย  แต่ยู้ก็ยังคิดถึงพี่สาวอยู่เสมอ...ยังคอยอ่านจดหมายที่พี่สาวเคยเขียนให้อยู่เสมอเช่นกัน
ขอบคุณพี่ก้อย  ที่คอยฟังยู้บ่นไร้สาระ  เรื่องราวที่ไม่มีสาระอะไร...แต่พี่ก้อยก็ยังทนฟังอยู่ (หัวเราะ)
ขอบคุณเกท พลอย เอ๋ วิ เบนซ์...ไม่รู้จะบอกอะไรดี...แต่ก็ขอบคุณ
ขอบคุณทุก ๆ คนที่คอยอยู่เคียงข้างกัน...ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ...
ขอบคุณเป็ดพี  แม้จะอยู่คนละฟากโลก  แม้จะไม่ค่อยได้เจอกัน  แม้ว่าเวลาจะต่างกันตั้ง 12 ชั่วโมง  แต่ยู้ก็ยังคิดถึงเป็ดเสมอ  ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน...กลับมาเมื่อไรต้องส่งเมลบอกก่อนนะ...(อยากเจอเป็ดชะมัด!!)

ป.ล.  อ่า...เหมือนกำลังลาไปบวชเลยแฮะ
ป.ล.2  พี่โย  เข้ามารอบนี้ก็ไม่ต้อง งง เหมือนเดิมนะคะ
ป.ล.3  ได้อารมณ์เศร้าเลยนะเนี่ย
ป.ล.4  งื่อ...เปลี่ยน บีจี เป็น  namida  ดีมั้ยนะ? (หัวเราะ)
ป.ล.5  ง่วง หงาว หาว นอน...คร่อกกกกกกกก(หัวเราะ)
ป.ล.6  เมื่อไรเป็ดจะกลับไทยอะ?

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  สิ   ยีน  วุ้น  แนน 
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้  พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

และในที่สุด...การที่ยู้ได้ชอบคุณชายจุนโนะสุเกะ  มันก็ครบ 3 ปีแล้ว

ปีนี้ขี้เกียจเล่าแล้วหละว่าไปเจอจุนโนะยังไง...เพราะว่าเล่าเหมือนกันทุกปี  เริ่มเบื่อ ๆ แล้ว...

แต่รู้ว่าวันนี้เมื่อสามปีก่อนนั้น  เป็นวันที่แอบเพ้อไปเลยหละ...

คนอะไร  ตาก็ตี่  ยิ้มก็สวย  โอ๊ย~  จุนโนะยิ้มทียู้จะละลายไปให้ได้...แต่ที่จะละลายเนี่ย  เมื่อสามปีก่อนนะคะ

ตอนนี้ก็มีบ้างที่เห็นจุนโนะยิ้มแล้วถูกใจ...แต่เหมือนพักหลัง ๆ จะเทใจไปให้ชางมินนี่เสียมากกว่า(หัวเราะ)  อ๊ะ!  วันนี้ต้องเป็นวันของจุนโนะสินะ....

พอคิดว่าชอบจุนโนะครบ 3 ปีทีไร  ยู้ก็อดที่จะกลัวไม่ได้ว่ายู้จะเลิกชอบจุนโนะ  นั่นก็เพราะว่าสำหรับยู้หนะ  3 ปี ก็คือปีอาถรรพณ์  เพราะยู้ชอบแต่ละคนไม่เคยเกิน 3 ปีสักที  บางทีชอบถึง 3 ปีก็เลิกชอบไปซะงั้นอะ  ก็เลยอดที่จะหวั่น ๆ ไม่ได้...

กลัวจริง ๆ น๊า~

.....................
....................

เคยมีคนถามยู้ว่า "ทำไมถึงชอบจุนโนะ?"
อือ~...นั่งคิดตั้งนานแหนะค่ะ...

ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบรอยยิ้มของจุนโนะ
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาที่จุนโนะพูดแล้วฟังไม่รู้เรื่อง  ทั้งที่ของจินหรือของคนอื่นยู้จะพอฟังออก(หัวเราะ)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเสียงเป็ด ๆ ของจุนโนะ  แม้ว่าจะมีว่ามีด่าไปบ้าง  แต่ถ้าถามว่าชอบมั้ย..ก็ชอบนะ (แต่ชอบเสียงจินมากกว่า)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบตาตี่ ๆ ของจุนโนะเวลายิ้ม
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาจุนโนะเอโร่ยแล้วไม่เคยเห็นว่าจุนโนะเอโร่ยขึ้นสักที (ยกเว้นโนะเด้ง ๆ อันนั้น)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบมองเวลาจุนโนะตีลังกา  ว่าจะตีลังกาพลาดบ้างหรือเปล่า(แล้วก็เห็นในซันเดย์ 15)
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าชอบเวลาที่จุนโนะโดนจินคุงแกล้ง
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าจุนโนะไม่เคยสนแฟนเพลงตัวเองเลย  ทั้งที่ยืนอยู่ข้างหน้าแท้ ๆ
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่าจุนโนะชอบเล่นมุกแป้ก  ซึ่งไม่ฮาเลยสักครั้ง
ที่ชอบจุนโนะก็เพราะว่า...จุนโนะที่เป็นจุนโนะ

 

ไม่อยากจะสัญญา...เพราะไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า?

แต่ยู้จะชอบจุนโนะต่อไปนะ....(หัวเราะ)

ป.ล.  เข้ามาอ่านแล้วเม้นท์กันด้วยน๊า~~~~
ป.ล.2  เหมือนจะมีแต่จุนโนะกับจุนโนะและจุนโนะ  (แต่หัวไดและบีจี  แล้วก็ไอ้เลื่อน ก็ยังคงเป็นชางมินนี่)
ป.ล.3  ตากฝน  เริ่มมีอาการเป็นหวัดแล้ว...
ป.ล.4  จะต้องแปล Happy ซัปไตเติ้ลจีนให้ได้!!!
ป.ล.5   ต่อไปนี้ก็จะเข้าสู่ช่วงปีที่ 4 ที่ชอบจุนโนะแล้วสินะ!!!!!   กัมบัตเตะ  อิคิมัสโช่ย!!!~~  (โช่ย!!!!)

ป.ล.6  นั่งดูพระราชกรณียกิจของในหลวงแล้วนั่งร้องไห้หละค่ะ  ท่านทรงทำหลายอย่างให้ประเทศชาติ  แล้วประเทศชาติเคยให้อะไรในหลวงกลับคืนบ้างหรือเปล่า?  มีแต่โกงกินบ้านเมืองเท่านั้น... (.......Get out !!!) (หัวเราะ)

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  สิ   ยีน  วุ้น  แนน 
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้ พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  พี่ก้อย
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

 "...แต่ผม ก็ยืนอยู่และเข้มแข็งในเส้นทางของตัวเอง...
และสัญญาว่า จะไม่ให้ใคร มาลุกล้ำหรือเดินไปเส้นทางเดียวกับผมอีกแล้ว...

เพราะผมกลัวการที่จะเดินไปด้วยกันสองคน
และสุดท้าย ก็ทิ้งให้ผม
เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง..."

From :: wakamama :: Yosakura-san

เอามาขึ้นอีกครั้ง  กลาย ๆ ว่าจะเป็น Topic หละค่ะ...
เรื่องนี้...เป็นฟิคของพี่โยซากุระ  เป็นชอตฟิคเรื่องแรก(มั้ง)ที่ยู้ได้อ่านของพี่เค้า...

และเป็นชอตฟิคเรื่องเดียวที่ยังคงจำได้ขึ้นใจ  เป็นเรื่องเดียวที่ไม่ว่าอ่านกี่ทีก็ต้องร้องไห้ให้กับจินคุงทุกที
อาจจะเพราะว่ายู้ชอบข้อความข้างบนก็ได้มั้ง  อ่านแล้วมันอยากจะร้องไห้นะ...
อ่านแล้วเข้าใจจิตใจของจินคุงเลยหละค่ะ...

เพราะการที่เรารับใครสักคนเข้ามาในชีวิต  และเราก็สนิทกับเค้ามากที่สุด...แต่สุดท้าย  เค้ากลับปล่อยให้เราเดินเดียวดายเพียงลำพังบนเส้นทางที่เรามองไม่เห็นใคร   อย่างนี้...มันเจ็บนะคะ...

"เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง"

ประโยคนี้อ่านแล้วร้องไห้เลยหละ...

แต่อ่านแล้วก็ได้ข้อคิดเหมือนกันนะ...

ถ้าเราไม่ถนอมความรักระหว่างเค้ากับเรา  สุดท้ายก็จะเหลือเพียงแค่เราคนเดียว...บางทีอาจจะไม่ความผิดของเค้า  แต่มันเป็นความผิดของเราที่ปล่อยปละละเลยความรักที่เค้าได้มอบให้เราก็ได้นะคะ

ยู้ว่าทุกคนก็กลัวที่จะเดินไปเพียงลำพังบนเส้นทาง  ยู้เองก็กลัว...เพราะฉะนั้นทุกวันนี้ยู้ถึงได้ถนอมความรักที่คนอื่นได้มอบให้เราเอาไว้อย่างดีที่สุด  บทเรียนที่ได้รับมามันเจ็บปวดเอาการเลยหละ...และทุกวันนี้...ยู้จะต้องมานั่งคิดแล้วคิดอีกว่าเราสมควรที่จะสนิทกับคนที่เค้าเข้ามารู้จักเราหรือเปล่า?  เราควรจะรักษาระดับให้อยู่ในขนาดไหน?  เพราะว่ายู้เองก็กลัวที่จะถูกปล่อยให้เดินคนเดียวเหมือนกัน 

ยู้กลัวว่าสักวันหนึ่ง...เราจะเดินเพียงลำพังคนเดียว  โดยที่ไม่มีใครเดินเป็นเพื่อน...

ถ้าวันนั้นมีจริง  ยังไม่อยากจะคิดถึงสภาพตัวเองเลยว่าจะเป็นยังไง...(เหอ เหอ)

พักนี้...เป็นอะไรก็ไม่รู้หละค่ะ...(ยิ้ม)

ป.ล. ขอบคุณพี่ก้อย  ที่อุตส่าห์อัพไดอารี่ให้ยู้ค่ะ
ป.ล.2  พี่โยเข้ามาอ่านก็ไม่ต้อง งง นะคะ...(หัวเราะ)
ป.ล.3  ตอนนี้รวมเล่ม "แก้แค้น" ใกล้ถึงฝั่งฝันแล้วหละ

 

คิดถึง  พลอย  เกท  เอ๋   เบนซ์  วิ  นู๋  ภัทร  ยีน  วุ้น  แนน
คิดถึง  เพื่อน ๆ ห้องแปด
คิดถึง  เพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึง  พี่สาว
คิดถึง  เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึง  เจ้หยก  พี่แม้ว  พี่ตาล  พี่น้อย  พี่กี้ พี่กวา ค่ะ
คิดถึง  เป็ดพี
คิดถึง  แพร
คิดถึง  ลูกแก้ว
คิดถึง  โมโคะ
คิดถึง  แม่นาง
คิดถึง  ชางมินนี่ (ชะ ชะ ช่า!!)

สุดท้าย...

คิดถึง  TAguchi-kun!!!

"แต่ผมก็ยืน อยู่และเข้มแข็งในเส้นทางของตัวเอง.....
และสัญญาว่า จะไม่ให้ใคร มาลุกล้ำหรือเดินไปเส้นทางเดียวกับผมอีกแล้ว....
เพราะผมกลัวการที่จะเดินไปด้วยกันสองคน
และสุดท้าย ก็ทิ้งให้ผม
เดินไปเพียงลำพังคนเดียวตามเส้นทาง"
FROM ::: Wakamama by yosakura

อันฮยองค้า วันนี้มานั่งอัปไดให้ยู้ ประมาณว่าโดนมันบังให้มาอัปไดมันอ่ะ
แถมมานั่งเล่นที่มหาลัยด้วยล่ะ อิอิ เล่นฟรี นั่งไปดูเมะโนะร้องเสปเชี่ยลแฮปปี้เนส
แบบว่าเนตเร็วมั่กๆไม่เหมือนบ้านนอกเล้ย 55555

เนื่องจากว่าคุณน้องยู้มันไม่มีเวลาว่างมานั่งอัปได ไม่รู้ทำมัยเหมือนกัน
แล้วคุณน้องก็บอกว่าอยากอัปเกี่ยวกับฟิคเรื่อง wakamama ของ yosakura
อยู่ๆก็บอกให้อัปให้หน่อย ไม่อยากจะบอกเล้ยว่าไดพี่ยังไม่ได้ไปอัปเลย เหอๆ

ยู้บอกว่าเคยใฝ่ฝันมานานแล้วว่าอยากจะอัปไดตรงคำพูดประโยคนี้ ขึ้นต้นไดเลย
โหหหหห ใฝ่ฝันเลยเหรอน้อง 5555555

พี.เอส. ขณะที่พี่อัปไดอยู่นั่งดูโนะกะเมะมันรองเพลงด้วยกัน หวีดวิ้ววววๆๆๆ หิหิเนตเร็วๆ
โชคดีน้าค้าคุณน้อง ว่างๆก็นั่งทำบีจีให้พี่ด้วยล่ะ
uchichan