Happy Valentine's Day ค่ะ
วาเลนไทน์แล้วสินะ! ว๊า...ปีนี้ไม่เหมือนปีที่แล้วเลยหละค่ะ ปีที่แล้วยังได้แอบมองรุ่นพี่ที่โรงเรียนอยู่ แต่ปีนี้ไม่มีใครให้มองอะ...คนที่อยากจะมองก็ดันอยู่โรงเรียนอื่นซะนี่ ทำยังไงได้นอกจากทำใจ...แต่ไม่เป็นไรค่ะ ยู้ได้กอบโกยการมองเผื่อมาถึงวาเลนไทน์แล้ว เพราะวันเสาร์เล่นมองเค้าทั้งงานเลย จะเสียดายก็ตรงที่ตอนไปง้อเจ้าน้องแก้ว(งอนเรื่องกล้อง) แล้วพอกลับมาเค้าก็หายไปเสียแล้ว รู้สึกเสียดายเอามาก ๆ แต่ไม่เป็นไรค่ะ...รูปยังมีอยู่(หัวเราะ) เอาแบบไหนคะ แบบขอเจ้าตัวถ่ายหรือว่าจะเอาแบบปาปา ยู้มีโม้ดค่ะ...(หัวเราะ)
วาเลนไทน์ปีนี้ทำไมรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยยังไงก็ไม่รู้ เหมือนกับว่าหัวใจของตัวเองมันเหนื่อยเอามาก ๆ ไม่ใช่เพราะเรื่องใครทั้งนั้น...ทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็เพราะว่าตัวเองเข้มแข็งไม่ได้เอง มัน...ไม่รู้สิคะ มันเหนื่อย เหนื่อยจนไม่อยากเจอหน้าใครเลย...ถ้าวันไหนคุย ๆ กับยู้อยู่แล้วยู้เผลอหลุดอะไรที่มันน่าโมโหก็ขอโทษไว้ก่อน แต่ตอนนี้จะพยายามบอกไว้ก่อนว่าอย่ามายุ่งตอนอารมณ์ไม่ดี และจะอารมณ์ไม่ดีบ่อยมากในช่วงนี้ เครียดอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ก็ปลงได้หลายอย่างเช่นกัน...
...เวลามีเรื่องอะไรก็ต้องพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน อย่าหาทางหลีกเลี่ยง เพราะถึงแม้ว่าเราหลีกเลี่ยงไปก็ใช่ว่าเราจะไม่เจอปัญหาอีก เพียงแค่เราปล่อยให้ปัญหามันมาหาเราช้าลงเท่านั้น แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไง ปัญหาก็ต้องมาหาเราอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ? แค่มันมาหาเราช้าลงแค่นั้น แล้วทำไมเราไม่ปล่อยให้มันมาตามเวลาเลยหละ จะไปฝืนมันทำไมกัน?...
ตอนนี้ยู้สามารถพูดได้เต็มปากว่า "เราโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ได้อีกก้าวแล้ว" เราสามารถคิดอะไรหลาย ๆ อย่างได้แล้ว ถึงแม้ว่าจะยังโตไม่เต็มที่แต่เราก็โตแล้วหละค่ะ...i'm not a girl , not yet a woman.
มีคนหนึ่งแนะนำให้เริ่มต้นใหม่จาก 0...มันจะเริ่มได้เหรอคะ? ถ้าเราเริ่มแล้วเค้าก็จะทำแบบนั้นกับเราอีก ยู้ว่าอย่าเริ่มเลยดีกว่า...มันไม่ใช่ผลดีอะไรนักหรอก แล้วอีกอย่างถึงจะเริ่มใหม่ได้จริง แต่ความรู้สึกมันก็ไม่เหมือนเดิมหรอกค่ะ...ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะเริ่มใหม่นะ แต่ถึงจะเริ่มไปมันก็เหมือนกับมีอะไรมาสะกิดใจอยู่ดีหละ
nobody perfect ตอนนี้ยู้ยึดคำนี้ค่ะ...ไม่มีใครที่จะดีเลิศไปหมดหรอก ยู้ยอมรับว่าตัวเองหนะมีข้อเสียเยอะพอควร...แต่ถ้าเราจะพยายามปรับแก้ไข มันก็อาจจะดีขึ้นไม่ใช่เหรอคะ สันดานหนะยังไงก็ยังแก้ได้ถ้าคน ๆ นั้นอยากจะแก้ค่ะ... แต่ถ้าคนที่ไม่อยากจะแก้ยู้ก็ไม่ได้ว่า แต่สันดานเหล่านั้นก็จะติดตัวคุณไปค่ะ (ยิ้ม) ยู้ไม่ได้พูดแรงไปใช่มั้ยคะ?
ก่อนจะไม่ได้อัพไดจนถึงวันเกิดชางมิน...ก็อยากจะบอกอะไรไว้ให้แก่ใครสักคน...
ถ้าชื่อของคุณยังติดอยู่ในไดยู้ว่ายังคงพูดถึงคุณอยู่ นั่นก็หมายความว่ายู้ยังคงเห็นคุณเป็นเพื่อนอยู่
แต่ถ้าวันไหนในไดยู้ไม่มีชื่อของคุณแล้วนั้น นั่นหละค่ะ...ยู้ทนไม่ไหวจริง ๆแล้ว...
ยู้รู้ดีว่าตัวเองก็ไม่ดีพอนักที่จะไปสั่งไปสอนใครได้ แต่อย่างน้อยยู้ก็ยังรู้จักคำว่า "ให้อภัย" ค่ะ
ทุกคนก็รู้ดีว่ายู้หนะรับเพื่อนเข้ามาง่าย และปล่อยเพื่อนออกไปหนะยาก
แต่ถ้าลองยู้ได้ปล่อยใครไปแล้วนั้น คน ๆ นั้นก็จะไม่มีทางกลับมาเป็นเพื่อนได้อีกเลย
ที่ยู้ พ ล่ า ม มาทั้งหมดนี้...หวังว่าคงจะเข้าใจกันนะคะ...
ยู้คงไม่ได้เจาะประเด็นไปที่ใครใช่มั้ยคะ? (ยิ้มตาปิด)
ลืม...วันเสาร์เจอป่านด้วย ดีใจนะที่ยังจำกันได้ ^^ ที่ไม่กล้าทักนั่นก็เพราะว่ากลัวว่าจะลืมกัน แต่ก็ดีใจที่ป่านมาทักก่อน ต่างคนต่าง "เฮ้ย!" แล้วก็เข้าไปกอดกัน...ดีใจ ๆ ^^
คิดถึงพลอย เกท เอ๋ เบนซ์ วิ นู๋ ภัทร ยีน วุ้น แนน
คิดถึงเพื่อน ๆ ห้องแปด (ยกเว้น....)
คิดถึงเพื่อน ๆ ที่ ซคค. นะ
คิดถึงพี่สาว
คิดถึงเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เมนจินจุนโนะ(จตุจักร)
คิดถึงดาร์ลิ่งค่ะ
คิดถึงเจ๊หยก พี่แม้ว พี่ตาล พี่น้อย พี่กี้ค่ะ
คิดถึงคน ๆ นั้นค่ะ ^^ (เอ้า! งงกันใหญ่)
คิดถึงโมโคะ
คิดถึงแม่นาง
คิดถึงชางมิน
สุดท้าย...
คิดถึง TAguchi-kun!!!

